İştumegü / Astyages

Astyages (İştumegü), 35 yıllık saltanattan sonra (MÖ 550'de) torunu Büyük Kuruş/Kiros (Cyrus) tarafından tahttan indirildi ve böylece şimdiye kadar efendi olan Medler, Ahameniş (Pers) boyunduruğu altına girdi ve Pers dönemi başladı.

Nabonidus Kroniği*:

[6. Yıl: Ištumegu] (ordusunu) topladı ve fetih için Anšan [Pers] kralı Kyrus'a karşı yürüdü [... Ordu İştumegu'ya [Astyages] isyan etti ve esir alındı. Onu Kyrus'a teslim etti. ([...]) Kyrus, kraliyet şehri Agamtanu'ya [Ekbatana] yürüdü. Gümüş, altın, mallar, mülk, [... Agamtanu'dan ganimet olarak Anşan'a götürdü.

- İştumegu, İştümegü = ?! İlginç bir isim...

- Anşan = Tall-e Malyan. Sumerce Anşan-ki (Tuva'daki Arjan/ Arzhan/ Aržan adına benzer bir adı var!). Anşan kenti Ahamenişler tarafından ele geçirilmeden önce "Pars/Fars" bölgesindeki Elamların merkezi kentlerindendi.

- Bölgenin adı Türkçe; Pars > Pers > Fars' dönüştü.

- İştumegu (Astyages) Med kralı Siyaksares'in (Cyaxares) oğluydu. Lidya kralı Alyattis ile Siyaksares savaşmış ve güneş tutulmasıyla** savaşa son vererek kan andıyla barış yapmışlardı.

Mehmet Bayrakdar' göre İştumegu/Astyages (ö. MÖ 550) = Alp Er Tonga. 

Ancak Siyaksares'in öldürdüğü Saka liderlerinden biri de olabilir. Yani ?!;

Med Siyaksares (ö MÖ 585) İskit önderlerini öldürdü.

Med İştumegu Tonga(ise) Kiros öldürdü.

Saka Tomris'in oğlu Sparga'yı Kiros öldürdü.

Ahameniş Kiros'u Tomris öldürdü.

Ancak, İştemegu'nun Tonga olması olası değil, çünkü Alp Er Tonga MÖ 7.yy'da yaşamıştı. Ayrıca Tonga/Bartatua'nın babası (?) ya da önceki lider İşpakaya Esarhaddon tarafından öldürülmüştü;

* İşpakaya  (Spakaya) // Asur kralı Esarhaddon 676'da öldürdü

* Bartatua (İşpakaya'nın oğlu olabilir) - MÖ 679- 658/9 = Alp Er Tonga

Asurlara karşı Kimmerlerle ittifaklık.

Tonga, II.Sargon'un torunu Esarhaddon'un kızıyla evlenir. Oğlu Madyes doğar- Medlere karşı ittifak.

Bu dönemde Urartu kralı II.Rusa da diğer İskit liderleriyle ittifaklık kurar.

Bartatua oğlu Madyes ise (dayısı) Asur kralı Esarhaddon'un oğlu Aşurpanipal ile ittifaktır.

* Madyes/Madues, (ö MÖ 625) 

"Milattan önce 625 yılında Tonga Alp öldükten sonra Turan imparatorluğunu Amurg, Melike Tomars (Tomris) ve Şu adlı hanların yönettiği bilinmektedir... Turan kızlarının idolü olan Tomars'ın Tonga Alp'ın torunu olduğu söylenmektedir." Turgun Almas - Uygurlar

SB

İlginç bir link: Gahraman Gumbatov "Antik Çağ Türk Boylarının Yaşamından"

* Babil Kronikleri serisinin bir parçası, MÖ 556-539 arasını kapsar. Nabonidus Mezopotamya'nın son yerli hükümdarıdır. Babası Yeni Babil kralı Nabu-Balatsu-İqbi. (Nabu'nun Asur kralı II.Sargon'un torunu Esarhaddon'un oğlu olduğu iddiası vardır) Annesi Harranlı Adad-Guppi'dir.

** MÖ 585'deki güneş tutulmasını Miletli Thales hesaplamıştır, ancak o bunu kendi başına hesaplayabilecek gökbilimsel bilgilere sahip değildi. Bunları Mezopotamya'dan (Sumerliler güneş ve ay tutulmalarını hesaplamıştı) etkilenen Mısır'da öğrenmişti. Derler ki Mısır-603'teki güneş tutulması sırasında kendisi Mısır'daydı. Grek olmayan Miletli Thales Kadmos'un soyundan gelir. Ancak Kadmos için "Fenikeli" ya da "Mısırlı" derler. Oysa, Ay (İo)'ın soyundan olan Kadmos Anadolulu, Grek olmayan "Kar"lardandır (Karya/Karia). Baba Dağ'ın (Denizli) eski adı da Kadmos'tur.

SB - Turova ve Saka Türkleri, kitabından

Saka ve Med Türkleri

Boğa Başlı İnsan

 Hayvanlara eziyet edenlere cehennemde musallat olan ruhlar 'boğa-başlı insanlar'dı.

Mitolojiye göre; Grek kökenli olmayan Minos'un eşi, Pelasg kökenli Poseidon'un gönderdiği boğadan hamile kalır ve Minotauros'u doğurur.

Oysa;

Poseidon Minos'un atasıdır.

Minos'un dedesi olan Agenor'un babası Poseidon'dur.

Minos'un annesi Europe'dir ve Agenor'un kızıdır. Europe aynı zamanda Anadolulu Kadmos'un da kardeşidir ve Kadmos Thebai (Tepeay)'ın da kralıdır.

Minos'un eşi Pasiphane ise Büyücü Kirke'nin kardeşi, Altınpost mitolojisindeki Büyücü Medea'nın da teyzesidir. Yani Med-Türk kökenlidir.

Minos'un kardeşleri olan Rhadamanthos ile Sarpedon'un adları da Grekçe değildir.

Agenor'un annesi Libya'dır.

Libya İo'nun, yani Ay Kız'ın torunudur.

Ay Kız'ın (İo) babası ise İnakhus adını taşır, yani adı Türkçe İnak'tır ve İapethos (Yafetos) olarak Grek kaynaklarına geçen Yafes'in soyundan gelir.

Libya'ya geri dönersek, Libya Erpatalarının (Amazon) atası olarak soy ağacında yerini alır.

Ay tanrıçası Ay Kız'ın babası İnak(-hos) tufan sonrası halkı biraraya getirerek Argos'un kralı olur. Argos [Arg/Erk(-os)] Grekçe olmadığı gibi yerlisi de Pelasglar'dır.

Oğuz Kağan'ın anasının/babasının Ay Kağan olarak verilmesiyle birlikte ayaklarının da "öküz ayaklarına benzetilmesi" Ay Kız (İo) ile Minotauros'u hatırlatır.

Türk dünyasında "yemek için öldürülüp yer altında dirilen hayvanlar, tamuğda (cehennemde), kendilerini öldürenlere eziyet eden ruhlar olarak, boğa-başlı insan şeklinde temsil edilir", inancı vardı. Bu sebeple de avlanan hayvanların ruhlarına teşekkür edilirdi.

Peki bu ne anlama geliyordu? Boğa başlı insan olan Minotauros da hayvanlara eziyet edenleri cezalandıranlardandı mıydı da cehennem gibi gözüken labirentinde insanlara eziyet ediyordu?.. Kimlerden almışlardı da bu "anlatıyı" insan kurbanı olayına dönüştürmüşlerdi?

Peki;

Dede Korkut'ta geçen Boğaç Han adını nasıl almıştı? Boğayı öldürerek.

Boğaç Han kimin yansıması olarak görülüyordu? Oğuz Kağan.

En eski yazılı metinlere göre;

Göksel Boğa ile güreşmenin kökeni Sumerlilere aitti. Adı Türkçe olan Bilgemiş boğa ile güreşmiş ve egemenliği ele geçirmişti. Grek kökenli olmayan Erkle (Herkül) de ki İskit/Saka Türklerinin atası olarak gösterilmişti, aynı yoldan gitmiş, boğa ile güreştirilmişti.

Bu durumda;

Turovalı Gelin Eleni'yi çocukken kaçıran, Grek kaynaklarında bir kahraman olarak gösterilen ve Minotauros'u da öldüren Theseus kimi taklit etmiş oluyordu?...

SB

Turova ve Saka Türkleri

📕

Büyücü Medea

 

Medea, Kolkisli Aietes'in (Ayetes) kaçırılan büyücü kızı.

Adının anlamını "kurnaz, danışman, plan, cihaz, gardiyan, hükmeden, yöneten, koruyan, ölçmek", olarak verirler. Hindistan'dan bir bitki cinsinin de adıdır. Salatalık kökü Medeoia'nın adının da Medea'dan (büyücü) geldiği varsayılır, çünkü "büyüsel" tıbbi değeri vardır.

Kolkisli Büyücü Medea'nın halası Büyücü Kirke Odyssey destanında yer alır. Hala Kirke aynı zamanda, Minotaur'un da annesi olan Grek olmayan Girit kralı Minos'un eşi Pasiphae ile de kardeştir. Büyücü Medea İason (Yason) ve Argonotlar tarafından kaçırılır. Atina kralı Aegeus'un eşi olur. Kral Aegeus'un "piç" oğlu Theseus'u zehirlemek istediği anlaşılınca kaçar. Theseus çapkınlığı ile ünlüdür. Minos ile Pasiphae'nin kızları Ariadne'yi, Minotaur'u öldürdükten sonra kaçırır. Ancak daha sonra Bacchus'a (Dionyssos) kaptırır. Hatta Turovalı Elene'yi çocukken kaçıran da Theseus'tur. Baba Aegeus Theseus'un Girit'te öldüğünü düşünür ve intihar eder. Böylece Aegeus'un adı Girit ile Atina arasındaki denize verilir. Ancak Aegeus Türkçedir (egemen) ve Ege adı da oradan kalmıştır.

Med Türkleri : Magus, Maglar > Kamlık/Büyücülük ile tanınırlar.

Medikal, Medicine (ilaç), Meditasyon, Magic ve Medya sözcükleri de Medea'dan türetilir.

SB

NOT:*Aegeus, kökeni belirsizdi, hatırlayınız.

İlgili:

Bruja

Zerdüştlüğün Yunan ve Roma'ya etkisi

Yunanlılara ve Romalılara Etkisi

Yunanlılar Medleri en geç MÖ. 9 yüzyıldan itibaren iyi biliyorlardı. Daha önce de belirttiğimiz gibi antik dönem Yunanlı tarihçiler ve filozoflar Zerdüşt’e ve Zerdüştlüğe, dolayısıyla Med uygarlığına çok ilgi duymuşlardır. MÖ. 7 yüzyıldan itibaren Yunanistan’da Yunanlılar arasında adına "Medcilik” (Medismos) dedikleri bir akım ortaya çıkmıştır. Hatta bazı rivayetlere göre ünlü Heraklitos, I. Darius zamanında Pers ülkesine davet edilmiştir. Yunanistan'daki Med modasını ve Med ekini etkisini anlatan bu akım, Medlerin siyasi otoritelerini kaybetmesinden sonra da aynı adla devam etmiştir; hatta Büyük İskender'in MÖ. 330 yılında İran’ı işgal ederek Ahamenidlere son vermesinden sonra bile Med ve Pers ekininden etkilenmeye devam etmişlerdir. Bu sonraki dönemlerde de Medcilik kavramının sürdürülmüş olması Medlerin, diğer uluslar yanında olduğu gibi Yunanlılar nezninde ne kadar önemli olduğunu göstermektedir. Öyle ki Medler, Yunanlıların edebi türlerinin konusu bile olmuştur; örneğin Atinalı şair Theopompus, "Çok uzaklığı” şiirlerinde "Med Toprakları" deyimiyle ifade etmiştir ve komedi türü bir eserinin adı da “Med”dir.

Zerdüşt, Yunanlılar ve Romalılarca bir filozof, astronom ve astrolog olarak görülmüştür. Onların Zerdüşt yanında, özellikle Zerdüştlüğü temsil eden ve "Magi” (Maglar) dedikleri din adamlarının düşüncesine de ilgileri yoğundu. İzmirli Hermippe (MÖ. 3. yy.), Zerdüşt’ün kitaplarını Yunancaya çevirmiştir. Hatta giriş bölümünde bahsettiğimiz Avesta’nın Şîz nüshasının Yunancaya çevrildiği rivayet edilir. Ünlü yeni eflatuncu filozof Proclus'un Zerdüşt’e ait kabul edilen şiirlerden 70 mısrayı Yunancaya çevirdiği bile söylenir. Bugüne ulaşmayan bu çeviriler, bazı Avesta metinlerinin veya Yeni Zerdüştlüğe ait başka metinlerin çevirileri olabilir. Yunanlıların ilgisi, Zerdüşt ve Zerdüştlükle sınırlı değildi; Medlerin ekini ve bilimsel düşüncesini de öğrenmişlerdir. Medlerin, Yunanlılara etkisi onların vasıtasıyla Romalılara da geçmiştir. Bu etkilenmeye neden olan bazı doğrudan olaylar vardı.

Bunlardan birisi, daha önce de belirttiğimiz gibi Herodotus'a göre Medlerin Atina’yı işgal etmeleri; aynı şekilde I. Darius döneminde Ahamenidlerin Anadolu ve Yunanistan’ın kıyı bölgelerini işgal etmeleridir. Diğer bir vasıta ise, Med imparatorluğunun Perslere geçtiği MÖ. 552 veya 550 yılından MÖ. 300 yılına kadar Yunanistan'a ve İtalya’ya olan bazı Maglann göçleridir. Nihayet Büyük İskender'in MÖ. 331 yılında İran'ı işgali, Yunanlıların Med-İran kültür ve uygarlığını yakından tanıma ve etkilenme vasıtası olmuştur.

Diğer taraftan Yunanlıların bir kısmının Fenike göçmeni olması, Asya ekininin Avrupa ve Yunanistan'a girmesinde büyük rol oynamıştır. Sümer (Kenger), Med, Babil, Hind ve Mısır uygarlıklarından ve düşüncesinden birçok şey oraya geçmiştir. Büyük İskender'in MÖ. 4. yüzyılın sonuna doğru Hindistan’a kadar yaptığı seferlerde birçok felsefi, dini ve bilimsel düşünceler Yunanistan’a aktarılmıştır. Örneğin Yaşlı Pliny, Aristo’nın zooloji ile verdiği bilgilerin kaynağının Hindistan ve Pers ülkesi olduğunu bildirir; çünkü ona göre Büyük İskender yanındaki birçok kişiye bilgi toplayıp Aristo’ya iletmelerini emretmiştir. Aristo’nun zooloji konusunda başka kaynaklar da vardı; bunlardan birisi Büyük İskender zamanından çok önce yazılan Ctesias'ın "Persika’’sı ve ona ekli "Indika” sıdır. Aristo’nun Babil-Med astronomi geleneğinden de haberdar olduğu bilinmektedir; Aristo’nun akrabası sayılan ve İskender ile doğu seferine katılan tarihçi Callisthenes (MÖ. 360 -328), İskender’in Babil'i almasından 1903 yıl önce, yani MÖ. 2200 yılında Babillilerin kaydettikleri ve derledikleri gözlemleri içeren belgeleri Aristo'ya göndermiştir. Söz konusu gözlemlerin derlendiği tarihten çok kısa bir zaman öncesine kadar Medlerin Babili 226 yıl kadar ellerinde tuttuklarını ve Medlerin de astronomi konusunda ileri düzeyde olduklarını hatırlarsak, Aristo'ya gönderilen gözlem belgelerinin en azından bir kısmının Medlere ait olabileceği düşünülebilir.

Muhakkak, Yunanlılar Medlerden, Perslerden ve Hindlilerden, Büyük İskender zamanından çok önce de haberdarlardı. Bunun örneklerinden birisi, önce Sparta'da açılan "Gymnosophists" mekteplerdir. Gymnosophistler, Yunanlıların Hindli çıplak din adamlarına ve filozoflarına verdikleri isimdir. Çıplaklığın, Yunanlılara Hindlilerden geçtiğini söyleyenler bile vardır. Yunanlılar, ilk örneğini MÖ. 776 yılında tertipledikleri Olympus sporların yapıldığı merkezlere "Gymnasium" adı vermeleri de bu sebepledir.

Medlerin esas dinini, yukarıda da belirttiğimiz gibi, Şamanizm idi. Günümüzün birçok batılı bilgini, Medlerin ve Sakaların etkisiyle oluşan bir "Yunan Şamanizm’inden bahsederler; Yunanlı Şamanistlerden birisi olarak, örneğin meşhur filozof Parmenides gösterilir.

Zerdüşt’ten veya Zerdüştlükten en çok etkilenen Yunanlılar arasında Pythagoras (Fisagor MÖ. 560-480) vardır. Birçok Yunanlı ve Bizanslı düşünüre göre, Fisagorcular Fisagor’un Babil’e giderek Zerdüşt'ün öğrencisi olduğuna inanıyorlarmış. Bazı rivayetlere göre Aristo’nun Fisagor’daki Saka etkisini ifade için ona "Kuzeyli Apollon" demiş olduğu anlatılır. Bilindiği gibi, antik dönem Yunanlıları, Balkan ve Güney Rusya Sakalarına "Kuzeyliler" (Hyperboreiov) diyorlardı. Fisagor’un ruh ve ruhun ölümsüzlüğü konusunda Zerdüştlük’ten etkilenmiştir; çünkü Medlerde ve Sakalarda bir Türk metafizik düşüncesi olarak ruhun ölümsüzlüğünün çok önemli yeri vardır; zira Türkler atalarının ruhlarının yaşadığına inanırlardı ve kutsarlardı. Ayrıca Pisagor’un sayılar konusundaki görüşü ile adını taşıyan meşhur Pisagor Teoremi’nin aslının Babilli ve Medli olduğu konusunda da iddialar vardır. Yunan kaynaklarına göre, Zerdüştlükten etkilenen filozoflar arasında Sokrat (470-399) da vardır; Eflatun’a izafe edilen "Axiochos” adlı eserde bir Moğun (Gobryas) Sokrat’ı eğittiği bilgisi yer alır. Diogenes Laeritus'un meşhur eserinde Gobryas'ı, Zerdüşt din adamları Moğlar’m (Maglar) bir sınıfı olarak gösterilir. Öyle görünüyor ki Gobryas sözcüğü, Maglar veya Moğan/Muğan sözcüğünün eş anlamlısı olan Farsça Guebres (Goebras) sözcüğünün bir bozmasıdır.

Zerdüşt’ün ve Magların tesirinin görüldüğü başka bir Yunanlı filozof, meşhur Eflatun'dur. Eflatun bazı eserlerinde Zerdüşt’ü anmıştır. MÖ. 390 yılında yazdığı Alcibiades adlı eserinde Zerdüşt’ten ve öğretisinden kısaca bahsetmiştir. Hayatının sonuna doğru, özellikle Magların İyilik-Kötülük kavramlarından ve onların zıtlıkları hakkındaki düşüncelerinden etkilendiğini "Kanunlar" adlı eserinden anlıyoruz. Aristo’ya gelince; kaynaklar onun da Zerdüşt’e ve Zerdüştlüğe ilgi duyduğunu anlatırlar. Aristo, hatta Zerdüştlük üzerine "Magicus" adlı bir eser yazmıştır. "Felsefe Üzerine" adlı eserinde Aristo, Eflatun gibi, Zerdüştlüğün İyilik-Kötülük düşüncelerinden etkilenmiştir. Hatta Aristo en meşhur eseri "Metafizik”te bile Maglardan bahseder. Yukarıda anlattığımız konularda, Eflatun’un öğrencisi Cnidus ile Eudoxus'un, Plutarchus’un ve Hecataeus'un da Zerdüştlükten etkilendikleri kabul edilir.

Medlerin ve Zerdüşt düşüncesinin. Yunanlılara sanıldığında kadar çok daha derin bir etkisinden bahsedilebilir; bunun bir örneği olarak, Antik ve Hellenik döneminde kullanılan, Aristo’dan Rodoslu Eudeme’e birçok Yunanlı bilginin üzerinde durdukları Aion (Sonsuz Zaman, Dehr) kavramı alınabilir; Benveniste, Gnoli ve diğer bazı kimselere göre bu kavramın ve anlamının oluşumunda Zurvanizmin ve Magi'lerin etkisi vardır. Nitekim MÖ. 6. yüzyılda bazı Magların önce Yunanistan'a ve oradan da İtalya’ya gittikleri bilinmektedir. Bunun için de Zerdüştlük ve Mitraizme özellikle de Roma ve çevresinde ilgi uyanmıştır. J. H. Moulton ve A. J. Carnoy’a göre, "hizmetkar" ve "yardımcı" anlamlarındaki Gotların dilindeki "magus” ve eski Ayriş dilindeki "mug” sözcükleri Medlerin "Magus” boyunun adından gelmektedir. 

Yunanlılar, Lidyalılar ve Frigyalılar, Medlerden ve Sakalardan sadece düşünsel alanlarda değil; teknoloji alanlarında da etkilenmişlerdir. Ok, topuz ve mızrak gibi savaş aletlerin yapımı bunların başında gelir. G. Rawlinson’a dayanarak verdiğimiz bilgiden de anlaşılacağı gibi Lidyalılar ve Yunanlılar gümüş ve altın para yapımı ve basımını da Medlerden öğrenmişlerdir. Yunanlılara ve oradan da Batı’ya Medlerin etkisi olarak, batı dillerinde tıp bilimi karşılığı olarak kullanılan "Medicine", "Medizin", Medicin” ve onlardan türetilmiş "Medical" gibi sözcüklerin, Medlerin adından gelmiş olma olasılığı da vardır. Batılı bilginler, bu sözcüklerin aslı ve etimolojisi konusunda farklı görüşler ortaya atmışlardır. Genelde bunların Latince "Medicina" veya Yunanca "Medomai" sözcüğünden geldiği söylenir. Bu doğru olabilir; ancak söz konusu Latince ve Yunanca sözcüklerin bu dillere ait olup olmadığı, ait iseler hangi kök sözcüklerden türemiş olabileceği meselesinde de yeterli açıklamalar yoktur.

Tıp biliminin başlangıçta büyü etkisiyle hastalıkları tedavi etmek olduğunu düşündüğümüzde, özellikle Medli ve Sakalı büyücüler olan Şamanların veya Magların ünlü olduklarını ve Yunanlıların Abaris ve Toharis (Toxaris)* adıyla andıkları birçok Medli ve Sakalı doktoru, hastalarını tedavi için ülkelerine çağırdıklarını bildiğimizde, Yunanca "Medomai" sözcüğünün, Yunanlıların Medlere verdikleri "Medoi" adından geldiği açıktır. Bunu Avesta metinlerinden de doğrulayabiliriz; çünkü metinlerde doktor anlamına gelen "vi-Mad” sözcüğü vardır. Bu bileşik sözcükteki "Mad" sözcüğü, daha önce de belirttiğimiz gibi, Ahamenidlerin ve Pehlevilerin Medlere verdiği bir addır. Dolayısıyla biz batı dillerindeki tıp ve ondan türeyen benzer sözcüklerin aslının Med adı olduğunu iddia ediyoruz.

Diğer taraftan, Medlerin Magoi (Maglar) boyu, haklarında verilen bilgilerin yanlış anlaşılması nedeniyle, MÖ. 6. yüzyıldan itibaren Yunanlılarca falcılık, büyü ve sihir gibi kara sanatların mucidleri görülerek, özellikle MÖ. 4. yüzyıldan, yani Hellenistik dönemin başından itibaren Yunanlılar ve Romalılar arasında ve daha sonra da Avrupa Ortaçağı’nda sihir ve büyü çok yaygınlık kazanmıştır; konuyla ilgili yazılan birçok eserin yazarları olarak Zerdüşt ve gösterilerek yoğun bir "Sözde Zerdüşt” edebiyatı oluşmuştur.

Daha önce belirttiğimiz gibi Herodotus ve Xenophon gibi tarihçiler Maglardan bahsederken onların Med krallarının rüyalarını yorumlamada, dini konularda ve gelecekte olacak siyasi olaylar hakkında astronomi ve astrolojiye dayanarak bilgi verme hususunda danışmanlık yaptıklarını anlatmışlardır. Bu bilgiler, MÖ 6-5.yüzyıllarda bazı Yunanlılarca yanlış değerlendirilmiştir; bunu yapan bilinen ilk Yunanlı meşhur filozof Heraclitus’tur. O, Medli Magların (Magoi) ayinlerini ve törenlerini, Tanrı’ya karşı dinsizlik ve saygısızlık görerek onları kınamıştır. Zamanla büyücülük anlamına asıl Yunanca sözcük "Goes", unutularak yerini Magi sözcüğünden türetilen "Mageia" ve "Magike" gibi benzer deyimler almıştır. Böylece de modern anlamda "Magie” ve "Magic” anlayışı ortaya çıkmaya başlamıştır. Artık Zerdüşt, bir büyücü gibi algılanır olmuştur; hatta Zerdüşt’ün büyücülerin ve sihirbazların bedenlerine hulûl ettiğine inanmışlardır.  Yaşlı Pliny gibi bilginler, Zerdüşt’ü sihirbazlık ve büyücülük gibi bu kara sanatların mucidi olarak görmüşlerdir. Hatta aynı Pliny, Pythagoras, Empedocles, Democritus ve Plato (Eflatun) gibi Yunanlı filozofların Magların sanatını öğrenmek için seyahatler ettiklerini ve Yunanistan'a dönünce de onu öğrettiklerini yazmıştır. (...)

Medler ve Sakaların, komşuları olan Çinlilere ve Hindlilere de doğrudan ve dolaylı büyük etkileri olduğundan şüphe yoktur. MÖ. 6. yüzyıl civarında İpek Yolu vasıtasıyla Zerdüştlüğün Kuzey Çin’e girdiği ve bölgedeki Kaifeng ve Zhenjiang gibi kentlerde yapılan arkeolojik kazılarda Zerdüşt tapınakları bulunmuştur.

Yunanlıların Zerdüşt din adamı için kullandıkları Magus [çoğul Magi) kelimesi, Medlerin veya Kayânîlerin din adamları için kullandıkları "büyü” anlamındaki "Mag" kelimesinin Yunancalaştırılmış şeklidir. Zerdüşt din adamları manevi anlamı da büyük, ulu ve saygın kişiler görüldüğü için, Medler onlara "Büyük” (Mag) demişlerdir. Medlerin Maglar dedikleri din adamlarının görevlerinden birisi olan müneccimlik, zaman içerisinde Türk soylular arasında "büyük" kelimesinden türeyen büyücülerin ortaya çıkmıştır. Onların mesleklerini ifâde için de "Böyü", "Büyü" kelimesi türetilmiştir. Bu Medce Mag kelimesi, Yunancaya, "Magus" olarak geçmiştir. Yunanca aracılığıyla "Magie" şeklinde Latinceye ve bugünkü modern batı dillerine geçmiştir. Dolayısıyla bugünkü batı dillerindeki Magie kelimesinin aslı, Medce "Mag" kelimesidir.

Bir yandan Medlerin ve Sakaların zaman zaman Babil ve Asur ülkelerini ele geçirip Filistin ve Mısır'a kadar inmeleri, diğer taraftan en ez iki sefer sürgüne uğrayan Yahudilerin Hazar bölgesine kadar göç etmeleri, onların Zerdüştlüğü ve Mag din adamlarının öğretisi Mecûsiliği tanımalarına ve etkilenmelerine vesile olmuştur. Nitekim J. W. VVaterhouse " Yahudilik vasıtasıyla Hıristiyan mirası İran’ın Peygamberi ile zenginleşmiştir." derken Zerdüşt’ün ve Zerdüştlüğün Yahudilik ve Hıristiyanlığa olan etkisine işaret etmiştir ve eserinde Zerdüştlüğün Yahudiliğe olan etkisi üzerinde daha çok durmuştur. Daha önce de işaret ettiğimiz gibi, Yahudiliğin kutsal kitabı Tevrat’ta çeşitli vesilelerle çokça ve Hıristiyanlığın kutsal kitabı İncil’de bir kere Medlerden bahsedilmiştir.

Yahudiliğe Zerdüştlüğün ve Mecûsiliğin etkisinin sezildiği en iyi yer, kendisi de bir sürgün olarak bir zamanlar Pers ülkesinde kalmış olan Daniel’in Kitabı’dır. Özellikle evrenin sonuna, kıyamet olayına ve âhiret inancı konularına ilişkin meselelerde Yahudi bilginlerin Mecûsilikten etkilendikleri kabul edilir. Bu etkinin Yahudi asıllı ünlü teolog ve filozof İskenderiyeli Philon’a kadar devam ettiği söylenir. Philon’nun logos ve Cherubim (Mukarrebûn, Tanrı’ya yakın melekler) kavramlarıyla anlattığı ilk yaratık ve yaratılışa neden olan kâmil insan anlayışının Avesta'nın Vahu Manö'su olduğu kabul edilir. Hatta bu logos anlayışının Philon’dan da önce Yahudiliğe girdiği ve kendisini Tevrat’ın Süleyman’ın Meselleri bölümünde yer aldığı bilinmektedir. Ancak, J. Darmesteter, Zerdüştlükteki söz konusu melek fikrinin İskender’in İran'ı işgalinden sonra ortaya çıktığı iddiasıyla, tam aksi bir görüşle İranlı Zerdüştîlerin Philon’dan etkilenmiş olduklarına işaret eder; fakat Zerdüştîlerin ondan nasıl etkilenmiş olabilecekleri konusuna değinmez. Philon'un logos anlayışı, daha sonra ilk dönem Katolik mezhebinin Üçleme (Teslis) akidesinin oluşmasına katkıda bulunmuştur. Aynı şekilde özellikle Talmudçu Yahudiler, Magların geleneğinden çokça etkilenmişlerdir. Talmud’ta bahsedilen altı kutsal ateş ve bunu sembolize eden Yahudi şamdanı, MÖ. 2. yüzyılda Tanaimler döneminde Zerdüştlükten alınmıştır.


Prof.Dr.Mehmet Bayrakdar
Medler ve Türkler
* Yunanistan'da Üç Saka Türkü

***

Medes and Turks

It would be useful, 1 think, if we give an English summary of the book especially for those who do not know Turkish, because it may happen that by chance they could get it their hands it on and want to brovvse its pages. As the title indicates, the aims of the present book revolve around two majör subjects : The Turkish origin of the Medes and the date of their first appearance in histoıy. Both of the subjects include data on the very remote past of the Ural-Altaic peoples and their relations with other peoples such as Babylonians, Assyrians, Indians, Persians, Greeco-Ionians and so on.

Various theories, some of them very wild and irrational, have been advanced to explain the origin of the Medes. The oldest and thrue one of these theories is that the Medes are (were) of the Altaic descendent.

Therefore in the first part, especially in the second and third chapters, I have argued for the Turkishness of the Medes relaying upon internal and external historical and lingustic evidence as well as referring to the most eminent and authoritative ancient and modern historians on the history of Medes, from Berosus and Herodotus to Sir H. C. Rawlinson, Ed. Norris, N. L.Westergaard, Fr. Lenormant, F. de Saulcy, J. Oppert, I. Taylor and M. S. Zaborovvski, most of whom were famous for their deciphering of the cuneiform inscriptions of Persepolis, including the Behistun Inscription of Darius the First. And they had showed nearly one century ago that the Median language is one of the Altaic or Ural-Altaic languges. I could say that among other research works J. Oppert’s book entitled " Le People et la Langue des Medes" (Paris, 1879) is deserving of special praise in respect to the Medes.

On the other hand there are of course some other rather ordinary western historians, like G. Maspero, G. Rawlinson, A.-J. Delattre, I. M. Diakonoff, R. N. Frye and so on, who have claimed the Aryan or Persian origin of the Medes; I qualify them as "ordinary” only in the context of Median history, since they have not been primarly concerned with the history of the Medes, and they have repeated each other’s mistakes and misinterpretations of the main sources, the important ones of which I have pointed out and criticized. For example, in order to show the Aryan origin of the Medes they reffered to the name "Arioi" that Herodotus used for the Medes; they took this name as if Herodotus had meant "Aryan” by that name. In fact what Herodotus said is that the Medes had been previouly called "Arioi", before being called "Medes". And the name Arioi has nothing to do with Aryan; it is evidently an Ural-Altaic name whose root is "Ar" or "Arı". The root word Ar or Arı is stili in usage in modern Turkish or some other Altaic Languages; it means "clean” and "pure". And some western historians, such as G. Rawlinson and A.-J. Delattre in particular, made also cross references to the Bible for their mistaken assumption on the Persian or Aryan origin of the Medes; but unfortunatly no one can find even the name Pers mentoined in Genesis, for example, which is the most important part of the Bible and where the origins of peoples are explained. They often refer themselves particularly to the Book of Danil; leaving aside some historical debate on this Book, there is no clear and direct indication of the same origin of the Medes with Persians in any of its statements and sentences. They always took such expressions as "the Medes and the Persians" and "the Persians and the Medes" in the sentences of the Book as proof for their wrong pretention.

Again Herodotus says, Medes were lately called "Mâdos" by other nations; for example the Persians named them as "Mâda”. In reality Medos, Mâda and other similar names that foreigners had given to them are nothing but the different spelings and writings of the name Mata or Mada by which Medes had called themselves, as is indicated in the Behistun Inscription. After all, this very name Mata itself can prove that Medes are of Turkish origin; because its etymology can be properly explained only by the Ural-Altaic languages. This name Mata is no doubt equivalent of today’s Turkish male name Mete. And Median people were most probably named themselves after thier first chief Mata or Mada, by whom they came on the scene of history for the first time. In short, in the first part of my book, I have argued for the Turkish or Turkic origin of the Medes by every possible evidence, and at the same time I have criticized ali the previously established arguments for the Persian origin of the Medes and have shown their mistakenness by means of accumulating all the historical data given in Babylonian, Assyrian, Persian and Greek sources altogether.

The originality of my book lays in its second part, ie. in the third and fourth chapters, where I have tried to reestablish the best probable date of the foundation of the Median empire as early as 2200 BC. according to the archaeological findings and the oldest rare historical documentations, whereas modern western historians have generelly dated the history of the Median people and their empire to the 9th century BC. as an earliest date. In fact this 9th century is, for us, not the date of the foundation of Median empire, but it is the date of the reorganization of their empire after their independence from a somewhat long Assyrian oocupation. And according to my opinon, the people of Mede, who were most probably one of the oldest tribes of Scythians, came into existence as an independent tribe as early as 3500 BC. I have divided the Median empire into two periods. The first period goes back to the year 2200 BC. and ends in 880 BC. During this long period the Median empire was rather a kind of confederation with the other Turkic or Ural-Altaic peoples as well as non Turkic peoples like Persians, who were inhabiting the different parts of today’s Azerbaijan and Iran. And the second period starts with the year 880 BC and lasts until the year 552 BC. when Cyrus I. captured the Median empire. During this second period the Median empire was in fact a real empire and was a bigger one in terms of land and population; and by the 9th. century BC. it stretched from Georgia to Afghanistan, from Türkmenistan and Uzbekistan to the Eastern part of Anatolia up to the Haley river. The so called Persian empire was nothing but a continuation of the Median empire; the Persians had never formed a new empire.

As to the third part’s chapters, the fifth chapter is devoted to display the dead and stili living Median peoples in Asia and Europe. The sixth and final chapter deals with the Median civilization and its influences upon different nations such as Persians, Greeks, Babylonians, Assyrians, Chinese, Indians and Romans.

Prof.Dr.Mehmet Bayrakdar
Medes (Media) and Turks

ilgili:

Yrd. Doç. Dr. İskender Oymak

Türkistan'da Zerdüştlüğün Yayılması ve Etkileri

Türk-İskit Lideri İdanthyrsus...

Heredot ilk büyük Türk generallerinden birinin ismini korumuştur. Onun adı İdanthyrsus'tur. Perslerin istilasına karşı savaşan İskit-Türklerin lideridir... 


Med kralı Cyaxares'in ihaneti sonucunda topraklarını terk eden İskit-Türklerinin torunları, 1500 yıl sonra Alp Arslan ile ata topraklarına geri dönmüştür... İdanthyrsus'un torunları Attila, Bilge Kağan atalarına ait topraklara artık terk etmemek kaydıyla geri dönmüştür...



Gahraman Gumbatov - link
Eski Türk Boylarının Hayatından
İdanthyrsus - Kuzey Karadeniz'in İskit-Türk Komutanı

İDANTHYR(SUS) = İDAN/EDAN/EDEN/ODAN/ODİN - TIR/TUR kelimeleri görülüyor!

Herodotus has preserved for us the name of one of the first great Turkic generals. His name was Idanthyrsus. In the story, he entered as a leader of the Turks, in the fight of the Scythians against the Persian invasion....

So, after 1500 years descendants, who left as a result of treachery Median king Cyaxares, from their native lands Turkic Scythians returned to their historical ancestral home. Thus, the descendants of Idanthyrsus, Attila, Bilge Kagan returned to the land of their forefathers, in order to no longer leave their native land. Today, the vast territory from Istanbul to Tashkent's population of over 160 million. Turks, accounting for 80% of all modern Turks...[today is more : 350 million-SB]

Modern ethnic map showing the settlement of Turkic peoples - is the result of the age-ethnogenetic and migration processes. .. The most ancient centers of the Turkic ethnic and Glottogonic, ie foci of the initial formation of the Turkic peoples, and languages, are inextricably linked with the West Eurasia - South Caucasus, Northern Black Sea and the Caspian Sea, as well as the Southern Urals. Eurasian steppe between the Volga and Yenisei still in VI-II thousand. BC. e. occupied the ancient Turkic tribes of Caucasoid racial type, the same "Turkish-Scythian-Sarmatian", many tribes who speak related to each other Turkic languages...

Alp Arslan Seljuk.

Alp Arslan was the nephew of the great military leader Seljuk Togrul Beg. Sultan Alp Arslan, strongly tuned to the return of the Turks within the historic ancestral home, in 1070, began active operations against Byzantium. Soon Seljukids captured Manzikert fortress. In the second half of the summer 1071 the Seljuk commander had under its banner army of not less than 50 thousand people, which is dominated by light cavalry archers. Manzikertskaya battle between the Turks and the Byzantines took place August 19, 1071... 

From the life of ancient Turkic tribes
Gahraman Gumbatov
Idanthyrsus-commander of the Black Sea north-Turkic Scythians.

google translate from:

Геродот сохранил для нас имя одного из первых великих тюркских полководцев. Звали его Иданфирс. В историю он вошёл как предводитель тюрков-скифов в борьбе с персидским нашествием....

Итак, через 1500 лет потомки, ушедших в результате вероломства мидийского царя Киаксара, с родных земель тюрков-скифов вернулись на историческую прародину. Таким образом, потомки Иданфирса, Маодуня, Атиллы, Бильге Кагана вернулись на земли своих прадедов, с тем, чтобы более не покидать родные земли. Сегодня на обширной территории от Стамбула до Ташкента проживают свыше 160 млн. тюрков, что составляет 80% всех современных тюрков....

Современная этническая карта, отражающая расселение тюркских народов, — это результат многотысячелетних этногенетических и миграционных процессов. Древнейшие очаги тюркского этно- и глоттогенеза, т. е. очаги первоначального формирования тюркских народов и языков, неразрывно связаны с западом Евразии — Южный Кавказ, Северные Причерноморье и Прикаспий, а также Южный Урал. Евразийские степи между Волгой и Енисеем еще в VI—II тыс. до н. э. занимали древнетюркские племена европеоидного расового типа, те самые «тюрко-скифо-сарматы», многочисленные племена которых говорили на родственных друг другу тюркских языках....

Алп-Арслан Сельджукид.

Алп-Арслан был племянником великого военного вождя сельджукидов Тогрул бека. Султан Алп-Арслан, решительно настроенный на возвращение тюркам территорий исторической прародины, в 1070 году начал активные боевые действия против Византии. Вскоре сельджукиды захватили крепость Манцикерт. Во второй половине лета 1071 года сельджукский полководец имел под своими знаменами армию численностью не менее 50 тысяч человек, в которой преобладала легкая конница лучников...

Из жизни тюркских племён древности
Гахраман Гумбатов
Иданфирс-полководец северо-причерноморских тюрков-скифов.

***

In addition to the Byzantine historians of ancient historians and the Georgian it was also well known that the Scythians, Turks, Bulgarians, the Khazars is a different time, and the local name of the Turkic ethnic group. 

"Tale of Bygone Years" The author wrote: "When the Slavic people, as we have said, lived on the Danube, came from the Scythians, that is, from the Khazars, the so-called Bulgarians, and sat on the Danube, and there were settlers in the land of the Slavs." (Translation DSLikhachev) VB Kovalevskaya in the book "The Caucasus - the Scythians, Sarmatians, Alans I thousand. BC. - I THOUSAND. BC "referring to the Chronicle" Kartlis Tskhovreba "Georgian historian of XI century. 

Leonti Mroveli writes: "Until now you could only assume that after the defeat of the Scythians Medes, some of them returned to the North Caucasus and in the Black Sea steppes, and some at first continued to reside in the Near East, part settled in the Caucasus, what a lot of evidence It gives archeology. Mroveli talks about this specifically. The Scythians, Routed Keyhosro king, passed Cas piyskim Sea, ascended the Kura and the "28 houses" they came to Mtskheta. In Mtskheta Mamasakhlisi Scythians asked to place in order to settle on the terms of military service, get it from the rocks of Mtskheta, settle there, calling it Sarkin ( "Iron place"). "For the purpose of mutual assistance they united (Kartlis - VK) alien-Turks (Scythians - VK) and introduced them to all cities ... build it (Sarkin - VK) around powerful fence .. .. " 

The correctness of the definition of chronological information Mroveli" the resettlement of 28 houses "in the neighborhood of Mtskheta end of VII century. BC. evidenced by the fact that all of the following, very briefly described the events related to the VI-V centuries. BC. and it is in the area marked by the concentration of M.N.Pogrebovoy Scythian material ( "Scythian inventory mix with horse burials, earlier in e quiet places unknown, adding to the territory of some forms of typical Scythian equipment - all this suggests that there were present themselves Scythians "). 

Evidence of the length of stay of the Scythians on the left bank of the Kura River are listed Mroveli more facts about the bun-Turks sitting on the bank of the Kura during the invasion of Alexander the Great ... 

Obviously, the relationship between the lowland agricultural local Caucasian population and Scythian (or Turkic) nomadic population were so traditional that less a century after the writing of Leonti Mroveli his work David the Builder resettles about 225,000 militant Kipchak (Polovtsy) from the North Caucasus in Kartli under the same conditions (5000th selective guard and a 40-thousand army, obviously, the bulk of the cavalry), releasing them for winter settlements in the Kartli plain and in the mountains - summer pastures. "



Gahraman Gumbatov: 
Old Russian and ancient Georgian historians about the Turks (in Russian language/link)

"Persler, eğer kuş olup uçmazsanız, fare olup yerin altına girmezseniz ve kurbağa olup bataklığa atlamazsanız, yurdunuza dönemeyeceksiniz; oklarla vurulup öleceksiniz" (Heredot 4:132). 


SAKA-PERS MÜCADELESİ 
(Scythians-Persian struggle/Scythians are the ancestors of todays Turkish people)
Yrd. Doç. Dr. İlhami DURMUŞ (1997) / link



“Unless you become birds, Persians, and fly up into the sky, or mice and hide in the earth, or frogs and leap into the lakes, you will be shot by these arrows and never return home.” (Herodotus book4;132)- link

Turkish Leader with his oath cup and Turkish Sitting / Scythian period

"TÜRKLER, GÜNEŞİN DOĞDUĞU YERDEN BATTIĞI YERE

KADAR HAKİMDİRLER."

Quintus Curtius 'in " İskender " kitabında :

İskender Makedonya'dan çıktıktan sonra 328 lerde Semerkant civarında bir yere gelir ve Sakaların komutanı kendisini karşılar. Komutan kendisine şöyle der ;

'' Buraya dost olarak geldiyseniz mesele yok, sizi ağırlamaktan şeref duyarız. Yok düşman olarak geldiyseniz , unutmayın ki biz sizinle Tuna'da hemhududuz."

İskitler ,Sakalar veya Divan-ı Lügati Türk'te, İskender'in karşılaştığı Chou'lar , hepsi aynı millet . Buradan da şuraya varıyoruz, demek ki M.Ö.7 .yy'da Zeki Veli Togan'ın dediği gibi Macaristan ovalarından Çin sınırına kadar uzanan yekpare bir Türk İmparatorluğu var. 



Prof.Dr.Dursun Yıldırım
Hacettepe Üniv.Öğr.Üyesi
Türk Kültürünü Araştırma Ens.Başkanı



Kaynaklarda (ki Quintus Curtius'da aynı hatayı yapar) "İskit kralının kardeşi CARTHASİS" diye geçen "Carthasis" aslında "KARDEŞİ" kelimesinin kendisidir. Büyük İskender'in karşılaştığı işte bu "Carthasis" tir, yani İskit kralının kardeşidir. Lakin Türk Dilini bilen/bilmeyen (bilinçli/bilinçsiz) "Kardeşi" kelimesini bir "ad" olarak tarih kitaplarına geçirmiş ve o şekilde öğretmiştir.

Kelimenin "Kardeşi" olduğunu bildiren Almanca kaynak:"Die Türken und das Osmanische Reich"-Eugen Oberhummer.


SB.

***

IDANTHYRSUS - TURKISH LEADER

1.The first one led Scythians, under whom, according to Strabo, they overran Asia, and advanced as far as Egypt. This was perhaps the incursion mentioned by Herodotus, who tells us that they held Asia for 28 years, and were ultimately driven out by Cyaxares, 607 BC. According to Herodotus, however, the king, who led the expedition of which he gives an account, was Madyas; and Madyas is mentioned by Strabo (i. p. 61) as king of the Cimmerians. An incursion of the Scythians to the borders of Egypt in very early times is recorded by Justin, but in an obscure and unsatisfactory way.

2. Another king of the Scythians, probably a descendant of the above. He was a son of Saulius, the brother and slayer of Anacharsis. When Darius I of Persia invaded Scythia, about 513 BC, and the Scythians retreated before him, he sent a message to Idanthyrsus, calling upon him either to fight or submit. The Scythian king answered that, in fleeing before the Persians, he was not urged by fear, but was merely living the wandering/nomadic life to which he was accustomed, that there was no reason why he should fight the Persians, as he had neither cities for them to take nor lands. He, however did reply, "But if all you want is to come to fight, we have the graves of our fathers. Come on, find these and try to destroy them: you shall know then whether we will fight you." (from wiki)

Goat is the Symbol of the Dynasty Gokturk/Kokturks- Turkish Khaganate

Ancient Turkic burial in Central Asia. Rook Hell

// History, archeology and ethnography of Central Asia, 1968.

 (google tr.Russian lang. / link)

The funeral rite is known to be one of the most persistent ethnic characteristics. The study of burial sites often allow with sufficient clarity to identify not only ethnic but also social groups of ancient societies. The given general provisions fully valid in relation to the study of archaeological sites of ancient Turkic Central Asia, South Siberia, Central Asia and Kazakhstan.

The following types of known archaeological sites of ancient Turkic nomads of Central Asia and Southern Siberia: the burial mounds with burials dates VII-X centuries. (burial with horse and without horse); stone statues and steles with fences, with stones-balbals; petroglyphs, Orkhon-Yenisei inscriptions on stones and individual items. Stand out funerary and ritual complexes of the highest nobility of the Turks in the Orkhon basin.

ilgili

Anacharsis

Saka Queen Zarina

The romantic history of the Scythian queen Zarina, and the Median prince Stryangaeus is but little known, even among scholars: it is, nevertheless, too curious not the deserve a particular regard.

Reconstruction of a hat

Saka/Scyth - 5th c BC

Kurgan 3 of Khirovka (Bogdanovka) Kazakhstan

the Circumstances of this very ancient story are to be collected only from fragments of ancient historians. The principal, if not the only, soruce, is Ctesias, the Cnidian, who attended Cyrus, the son of Darius, in his expedition against his brother Artaxerxes, was taken prisoner by the Persian about 404 BC. And cultivated medicine and literature at the court of Artaxerxes for many years. He wrote copious histories of Persia and India, all of which are lost, except the substance of them contained in the cummary given by Photius, in Diodorus Siculus, Aelian, and one or two other authors. Diodorus has given a brief account of Queen Zarina; but fuller details are found in a fragment of the first book of the Universal History of Nicolaus Damascenus, the frien of Augustus and the preceptor of Herod the Great. The relics of this history have been published by Valesius and Orellius, from the extracts of Constantine Porphrogenetes. The queen is called by Nicolaus, Zarinaca, but his facts were probably drawn from Ctesias.

The authority of this ancient historian is questinoble. It is evident that he was relied upon by old writers, or at all events that his history was not considered fabulous. Modern authors, however, and Dr.Vincent amongst them, consider that his history is fable. Were we, indeed, to judge of his fidelity by what he has written of India, in the extracts which Photius has given, we should be tempted to teat him as a mere romancer....

... The scattered facts respecting the history of Queen Zarina have been brought together with great industry by M.Boivin, in a curious paper printed in the Memories de l'academie des inscription, & for 1736, in which he has illustrated the subject by a variety of historical notes. We shall select our facts from this paper, prefacing them with the following succinct account of Zarina, given by Diodorus.

"The Sacae were at this time ruled by a queen named Zarina, a woman of very warlike habits, who far excelled all the Sacian women in valour and in the administration of affairs. This people were remarkable for the masculine character of their women, who participated with the men the perils of war. In beauty, moreover, Zarina transcended all her contemporaries, as well as in wisdom and resolution. She subdued the neighbouring barbarians in battle, who had attacked the Sacae, and had endeavoured to reduce them to servitude. She extended cultivation over the country; she built many cities, and rendered her people much happier. Wherefore, on her death, they testified their grateful sense of the benefits she had conferred upon them by erecting a magnificent tomb, far more so than that of former princes, with a triangular pyramid at each angle, of which each side was three stadia in lenght, and the height was one stadium. A colossal statue (of gold according to some copies) was placed upon the summit of the tomb."

Amongst the Scythian tribes, women seem to have possessed an extraordinary degree of power in the direction of public affairs. The history of Tomyris, queen of the Massagetae, and her contest with Cyrus 529 BC, is well known. We find in the relics of Ctesias, given by Photius, an account of another queen of the Sacae, who seems to have almost realized a gynocracy. He says: "Ctesias relates that Cyrus made war on the Sacae, and took prisoner their king. Amorges, the husband of Queen Sparethra, who as soon as she heard that her husband was taken, collected an army, and advanced against Cyrus with three hundred men and two hundred thousand women, vanquished him, and took prisoners, with many others, Parmises the brother of Amyntius, and his three children. Whereupon Amorges was set at liberty in exchange for them."

The victory of Cyrus over this prince seems to have gained by a ruse, according to the account given by Strabo, who says, that Cyrus was defeated by the Sacae and obliged to fly; at some distance he left his tents standing, and all his baggage, giving the enemy, when they came up, reason to think he had deserted them; the Sacae finding abundance of provisions, and above all, wine in the camp, stupefied themselves with these good things, so that, on Cyrus coming suddenly upon them, they could make no resistance.

To proceed, however, to the history of Queen Zarina and her lover, in the memoir of M.Boivin, who prefaces his account by observing that "the subject seems expressly adapted for the theme of a tragedy. The chief personages are royal and heroes of antiquity. The example of a lover killing himself on receiving a refusal is a singular circumstance, as rare in fact as it is common in the lips of vulgar lovers. But especially the heroic sentiments of Queen Zarina, herself deeply in love, have something so admirable in them, that they might inspire not only philosophers but even Christians with envy. It is impossible to hear a Sacide princess - a Scythian - reason with so much good sense, understanding, refinement, and virtue, without beingashamed of ourselves, and of our weaknesses."

The event which we are to relate took place in the reign of Cyaxares, the king of the Medes, son and successor of Phraortes, who reigned between the years 634-594 BC. Previous to this period the Scythians had exerted a powerful sway in the East. Herodotus says that the Scythians, under their king Madyas, in expelling the Cimmerians, precipitated themselves in vast numbers into this part of Asia; that they wrested Media from Cyaxares, and were for twenty-eight years absolute masters of Asia, which they lost by their negligence and violence. Cyaxares became their tributary till the year 606 BC, when he recovered his kingdom. During his war with Zarina queen of the Sacae, which lasted two years, Cyaxares took into pay a troop of Scythian archers, who had been driven from their own country, and whom he employed in teaching the young Median nobles the use of the bow, and also in procuring him game for his table. Being angry with these archers because they did not provide him with venison on a certain day, they resented it by an act of cruelty upon one of the nobles, their disciples, and fled into Lydia, to Alyattes, which of Croesus, which occasioned a war between Cyaxares and Alyattes, which Cyaxares conducted in person, leaving the management of the campaing in Parthia against Zarina, to his son-in-law Stryangaeus.

Cyaxares, called also by Ctesias in Diodorus, Astybaras, and who is supposed by some to be the ahasuerus of Scrpiture, had one son, Astyages, who succeeded him, and two daughters, women of great beauty, and renowned for their understanding and various accomplishments. One of them, named Rheteae, he had given to Stryangeaus, one of the bravest, most handsome, and accomplished princes in the East. The other daughter was the celebrated Nitocris, who was eventually married to Nabuchodonosor the Great, according to Herodotus and Josephus.

The manner in which Cyaxares recovered his independence from the Scythians is related by Herodotus as follows. He prepared a sumptuous banquet, to which he invited the king of the Sacae and his principal nobles, who soon, as was their custom, became intoxicated, and were easily massacred. The kingdom of the Sacae, after the death of Marmares, the king, devolved to Zarina or Zarinaea, who was joined by the Parhians, these people having revolted against Cyaxares, and surrendered their capital and provinces to the queen of the Sacae. A war of two years, as before stated, took place, very sanguinary in its events.

The valour of the respective chieftains, the queen on the one side, and prince Stryangaeus on the other, inspired them with mutual esteem for each other; and being of different sexes, and their personal accomplishments se engaging, esteem changed into secret love, and whilst the two armies were furiously engaging each other, the commanders were cherishing a more delicate passion than glory, and as the French author expresses it, "it was a contest who should conquer in the heart as well as in the field."

In this extraordinary state of things, a decisive battle took place, and Stryangaeus, in a personal conflict with his mistress and antagonist, struck the queen from her horse. It appears that these warlike ladies fought on horseback in armour like men.

"The prince" says our gallant author, "was more afraid of dying than she was, and more ashamed of being the conqueror than she of being conquered. He gave the queen her life, at the same time that he implored his own from her eyes; and far from tearing her heart away, he offered her his own." The prince made other proffers of a less complimentary but of a more substantial kind. He offered peace, with every advantage the queen could desire, and the guarantee of all her possessions, excepting Parthia, which belonged to Cyaxares, and had been the sole occasion of the war. The terms were agreed to and the contest was at an end. Diodorus, who reports the result, contest himself with saying, that "the Parthians returned to the dominion of the Medes, and each party remained in possession of their former territory." M.Boivin expresses it thus: "with these conditions, a perpetual alliance was sworn between the Medes and the Sacae, and one more sincere still between their two chiefs."

On the conclusion of peace, entire confidence took place between the two lovers. The Median prince solicited permission to pay a visit to the queen in her capital, called Rhoxonace. Zarina, too happy at the request, invited him to come there with his whole army.

The queen set off for Rhoxonace in order to make preparations for the reception of her congueror and slave. Meantime the prince was bitterly regretting his lot in being the son-in-law of Cyaxares, which prevented him from offering an undivided heart to the queen of the Sacae.

Zarina advanced to meet the prince at some distance from the city. She made no scruple to reveal her love for him even in public. As soon as she perceived him, she descended from her carriage, and ran to meet him on foot, saluted him, kissed him on the cheek, and ascended the prince's car. She spoke to him with the utmost tenderness, complimenting him in the most polished terms on his heroism; and in this manner they entered the capital of the Sacae, the people lining the way wtih the loudest demonstrations of applause, till they reached the palace, where Stryangaeus was lodged in the handsomest apartment. The Median army was most hospitably treated.

When the prince retired, after the banquet which the queen had prepared for him, he found that he was mastered by his passion, and he imparted it to the most trusty eunuch of his suite, who advised him to reveal it to Zarina. He did so. She received him graciously. He hesitated for a long time, he sighed he changed colour, at length he grew bolder, and declared that he was dying for love of her. The reply of the queen is thus given by Nicolaus Damascenus:

"The queen refused him with great politeness, pointing out to him the disgrace and prejudice which such an act would occasion to her, and which would be even still more disgraceful and injurious to him, inasmuch as he was the husband of Rhetaea, the daughter of Astybaras (Cyaxares), who was reputed to be more beautiful not only than herself, but than other famous beauties. She told him that he must learn to contend with these mental enemies, as well as with those he met with in the field of battle; she desired him to converse on some other topic, and assured him that she would deny him nothing consistent with her own honour."

After she had thus spoken, the prince remained silent for some time. He then took his leave, with a kiss, and retired. But when he was alone, he found his passion more powerful than before. He became utterly dejected, lameting in sorrowful terms, in the presence of his faithful eunuch, his hard fate. At length he wrote a letter to Zarina, which he entrusted to the eunuch, with directions to carry it to the queen when he was dead, and before any one knew of the fact. The letter was as follows:


Stryangeaus to Zarina

"I saved your life, and am the cause of all the happiness you now enjoy; but uou, alas! have destroyed me: you have robbed me of the power of enjoyment. If you are justified in thus using me, may every good attend you, and may you live happily! But if not, if you ought not thus to have treated me, may you fall into the same misery as I have, for you it is who have inspired me with the resolution of doing what I am about to do! "

Having written this letter, he placed it under his pillow, and demanding his dagger, he - plunged it into his heart, it is presumed, for here, unfortunately, the manuscript of Porphyrogenetes ends.

Dionysius of Halicarnassus and John Tzetzes refer to this remarkable event, which both of them state they borrowed from Ctesias; but they add nothing to the aforegoing particulars. Dionysius says, very unromantically, that there was a certain Mede, named Stryaglicus, who, having struck a Sacide woman from her horse, observed she was very pretty and attractive, and grave her liberty. Afterwards, when peace was made, he fell in love with her, but being refused, he killed himself, having previously written a letter of reproach, saying, "I saved your life, and it is through me that you are living, yet it is through you that I am dead."

As to Zarina,although we are not informed of the effect which the prince's suicide had upon her, we know, from the passage already cited from Diodorus Siculus, that she continued to reign in great splendour over her Sacae.

The Asiatic Journal and Monthly Register for British and Foreign India 
Vol III , 1830

!!!

32 1 Since the earliest writers of history are at variance concerning the mighty empire of the Medes, we feel that it is incumbent upon those who would write the history of events with a love for truth to set forth side by side the different accounts of the historians. 


2 Now Herodotus, who lived in the time of Xerxes, gives this account: After the Assyrians had ruled Asia for five hundred years they were conquered by the Medes, and thereafter no king arose for many generations to lay claim to supreme power, but the city-states, enjoying a regimen of their own, were administered in a democratic fashion; finally, however, after many years a man distinguished for his justice, named Cyaxares, was chosen king among the Medes. 


3 He was the first to try to attach to himself the neighbouring peoples and became for the Medes the founder of their universal empire; and after him his descendants extended the kingdom by continually adding a great deal of the adjoining country, until the reign of Astyages worth was conquered by Cyrus and the Persians. We have for the present given only the most important of these events in summary and shall later give a detailed account of them one by one when we come to the periods in which they fall; for it was in the second year of the Seventeenth Olympiad, according to Herodotus, that Cyaxares was chosen king by the Medes.


4 Ctesias of Cnidus, on the other hand, lived during the time when Cyrus made his expedition against Artaxerxes his brother, and having been made prisoner and then retained by Artaxerxes because of his medical knowledge, he enjoyed a position of honour with him for seventeen years. Now Ctesias says that from the royal records, in which the Persians in accordance with a certain law of theirs kept an account of their ancient affairs, he carefully investigated the facts about each king, and when he had composed his history he published it to the Greeks. 


5 This, then, is his account: After the destruction of the Assyrian Empire the Medes were the chief power in Asia under their king Arbaces, who conquered Sardanapallus, as has been told before. 


6 And when he had reigned twenty-eight years his son Maudaces succeeded to the throne and reigned over Asia fifty years. After him Sosarmus ruled for thirty years, Artycas for fifty, the king known as Arbianes for twenty-two, and Artaeus for forty years.


33 1 During the reign of Artaeus a great war broke out between the Medes and the Cadusii, for the following reasons. Parsondes, a Persian, a man renowned for his valour and intelligence and every other virtue, was both a friend of the king's and the most influential of the members of the royal council. 


2 Feeling himself aggrieved by the king in a certain decision, he fled with three thousand foot-soldiers and a thousand horsemen to the Cadusii, to one of whom, the most influential man in those parts, he had given his sister in marriage. 


3 And now that he had become a rebel, he persuaded the entire people to vindicate their freedom and was chosen general because of his Severus. Then, learning that a great force was being gathered against him, he armed the whole nation of the Cadusii and pitched his camp before the passes leading into the country, having a force of no less than two hundred thousand men all told. 


4 And although the king Artaeus advanced against him with eight hundred thousand soldiers, Parsondes defeated him in battle and slew more than fifty thousand of his followers, and drove the rest of the army out of the country of the Cadusii. And for this exploit he was so admired by the people of the land that he was chosen king, and he plundered Media without ceasing and laid waste every district of the country. 


5 And after he had attained great fame and was about to die of old age, he called to his side his successor to the throne and required of him an oath that the Cadusii should never put an end to their enmity towards the Medes, adding that, if peace were ever made with them, it meant the destruction of his line and of the whole race of the Cadusii. 


6 These, then, were the reasons why the Cadusii were always inveterate enemies of the Medes, and had never been subjected to the Median kings up to the time when Cyrus transferred the Empire of the Medes to the Persians.


34 1 After the death of Artaeus, Ctesias continues, Artynes ruled over the Medes for twenty-two years, and Astibaras for forty. During the reign of the latter the Parthians revolted from the Medes and entrusted both their country and their city to the hands of the Sacae. 


2 This led to a war between the Sacae and the Medes, which lasted many years, and after no small number of battles and the loss of many lives on both sides, they finally agreed to peace on the following terms, that the Parthians should be subject to the Medes, but that both peoples should retain their former possessions and be friends and allies for ever.


3 At that time the Sacae were ruled by a woman named Zarina, who was devoted to warfare and was in daring and efficiency by far the foremost of the women of the Sacae. Now this people, in general, have courageous women who share with their husbands the dangers of war, but she, it is said, was the most conspicuous of them all for her beauty and remarkable as well in respect to both her designs and whatever she undertook. 


4 For she subdued such of the neighbouring barbarian peoples as had become proud because of their boldness and were trying to enslave the people of the Sacae, and into much of her own realm she introduced civilized life, founded not a few cities, and, in a word, made the life of her people happier. 


5 Consequently her countrymen after her death, in gratitude for her benefactions and in remembrance of her virtues, built her a tomb which was far the largest of any in their land; for they erected a triangular pyramid, making the length of each side three stades and the height one stade, and bringing it to a point at the top; and on the tomb they also placed a colossal gilded statue of her and accorded her the honours belonging to heroes, and all the other honours they bestowed upon her were more magnificent than those which had fallen to the lot of her ancestors.


6 When, Ctesias continues, Astibaras, the king of the Medes, died of old age in Ecbatana, his son Aspandas, whom the Greeks call Astyages, succeeded to the throne. And when he had been defeated by Cyrus the Persian, the kingdom passed to the Persians. Of them we shall give a detailed and exact account at the proper time.


7 Concerning the kingdoms of the Assyrians and of the Medes, and concerning the disagreement in the accounts of the historians, we consider that enough has been said; now we shall discuss India and then, in turn, recount the legends of that land.


DIODORUS SICULUS 
LIBRARY OF HISTORY

Scythian-Saka are the same... link

Hat - Saka - Altai

SCYTHiANS iNDO-iRANiAN? OR TURANiAN TURKS?

Turkic World