ARATTA ve İNSANLIĞIN İLK ALTIN ÇAĞI

"Bugün Türk yurdu gibi sunulan yerlerdeyse yerleşim çok sonralar- 5000 yıl ön­ce başlamıştır. Avrupa bilim adamlarının söz konusu teorisinde Türklerin yerleşim yeri olarak Sayan-Altay’ın gösterilmesi kasıtlıdır ve eski Azerbaycan ve Anadolu topraklarına Türklerin son­radan gelme olduğunu kanıtlamak amacını taşımaktadır. Bu tarihi doğru bilmemekten do­ğan bir konu.

Altay Türk’ün beşiği değil. Türk’ün beşiği Anadolu’nun güneyi, Azerbaycan ve özel­likle, Mezopotomya topraklarıdır. Bizde artık Altay’ın isminin Türkler tarafından Azerbay­can’dan götürüldüğü, m.ö. Azerbaycan Aratta devletinin isminden doğduğu kanıtlanmıştır. Y.B.Yu­sifov Azerbaycan Aratta devletinden (MÖ.28.yüzyıl) bahs ederken bu kelimenin nasıl Alatey şeklini aldığını açıklamıştır: “Alatey’i Türk dillerinde kullanılan Alatay, Altay, Alatey ve Alatau “dağ, sıra dağlar” bildiren kelimelerin ilk şekli gibi kabul edebiliriz. Bu kelimelerin Pro­toTürk (Erken Türk) diline ait olması şüphesizdir."


Prof.Gazanfer Kazimov - link

ilgili

Azərbaycanda ilk dövlət - ARATTA

Middle East, Anatolia and Azerbaijan are the homelands of Turkish peoples at least for 15.000 years. Aratta, Subar-Sibir or Suvar Turks, Aratta and Turukku Turkish states. Elamites symbols on Turkish carpets (their language was also agglunative, Elamite king named Te'umman in 7th c BC, the same name as Asian Hun-Turkish leader Teoman in 4th c BC)". New book about "Gobustan rock art - called Kipchak Turkish homeland" , "Turkish influence on Akkadian language in journal 2014"  must be read if we wanna study Turkology. And many scientist and scholars don't mentioned the Turks in their articles; as Cimmerians, Scythians, Huns, Avars, Pechenegs, Khazars, Kipchaks, Cumans, even Odin.. etc. these are all Turkish tribes in Europe...

Servet Somuncuoğlu, a documentarist says ones:

"the names in the ancient times in history, "Ahmad" or "Mehmet" or something else, but today the Westerners certainly not use the names "Turks" or "Turkish". They called as Saka/Scythian culture, Tashtyk culture, Andronov, Afenasyov etc ... but they never say Turkish. There are basic culture code. This basic cultural codes we see between the Turks, described as cultural environment. So, the followers of this culture in the archaeological sites of rock paintings in Central Asia and in Turkey, are Turkish cultural environment. Therefore, today we have to say to all of them Turkish. The upper identity is Turkish-Turk and sub-identity is Kazakh, Altai, Khakasia, etc...

For example, there are many civilizations in the Greek civilization, the site consists of a tiny little states. But the upper identity is "Greek Civilization" and appears in every subjects. Likewise, artifacts of Indian civilization, but beneath them there are hundreds little of civilizations..

The world counted 5 large ancient civilizations: Chinese, Egyptian, Greek, Indian, Mesopotamian. Of course there is a sixth civilization, and that is Turkish civilization. This reality must now be accepted as scientific. There is a Turkish civilization; with a unique style of life, nature, environment, influence on other civilizations. Create a social hierarchy state system, you can not denial it"

Don't steal our names, and don't give false info....

Sincerely, 

SB.

History of Musical instruments

... Early Greek artist borrowed technique style and ideas from the older Mediterranean nations.

... The pipes on vases and reliefs, Greek and Roman, are not flutes, but double oboes of oriental shape, the sound of which could be as shrill and exciting as the sound of their relatives, the bagpipes of modern Scotch regiments.

...  The origin of the bagpipe is unknown. On a relief from the thirteenth century BC, belonging to the Hittite palace at Eyük (Alacahöyük), all too eager students have imagined they detected the earliest bagpipe; in reality, the bag is an animal offering, and the two 'pipes' are ribbons hanging down from the two strings of a lute carried before it. It was also an error to see a bagpipe in the Aramaic word sumponiah of the Book of Daniel, as we have shown on page 84. Again, we have explained on page 121 that such an instrument did not exist either in Israel or in classic Greece.

The first bagpipe of which one can be sure existed in the first century AD. Suetonius, the historian of the Roman Caesars, relates of Nero that "towards the end of his life he had publicly vowed that if he retained his power he would at the games in celebration of his victory give a performance on the water-organ, the choraulam et utricularium". This latter name, meaning a leather bag, can hardly be explained otherwise than as a bagpipe. All doubts are silenced by the following passage, in Suetonius's Greek contemporary, "Dio Chrysostom, narrating that Nero "knew how to play the pipe with his mouth and the bag thrust under his arms." And still a third author of the same time, Martial speaks of an ascaules, or 'bagpiper', using the Greek word in a Latin epigram. The instrument, then must have been recently imported from Asia and, like modern South Asiatic bagpipes, was probably provided either with a single or a double clarinet.

... In sharp contrast to the fine arts, Greek music was almost entirely imported. The Phyrgian and Lydian tonalities were reminiscent of Asia Minor; Olympus, the patriarch of Greek music, was said to have been a son of the Phrygian Marsyas; and his disciple, Thaletas, was a Cretan. No instrument originated in Greece.

The geographer Strabo writes: "One writer says 'striking the Asiatic cithara'; another calls auloi 'Berecyntian' and 'Phrygian'; and some of the instruments have been called by barbarian names, 'Nablas', 'Sambyke', 'Barbitos', 'Magadis' and several others."

... Instruments with a single beating reed, or clarinets, have no importance in the Far East. The only type found today is a plain bamboo clarinet with six fingerholes, under the names 'ch'un kuan' or 'la pa' in Chinese, which is a 'child'd toy'; sometimes two of them are joined to form a double clarinet, 'tui hsiao'.

In earlier centuries the Chinese used a clarinet, the two ends of which were covered with caps of ox-horn. The one at the outer end served as a bell, and the other as an air chamber that enclosed the beating reed and forced the player to blow without grasping the reed with his mouth. According to Chinse tradition, this clarinet was Tataric.

... Cymbals (Chinese po) were said to have been brought from India; another Chinese source enumerates them among the instruments of an East Turkestanic orchestra which was established at the imperial court after the conquest of the Kingdom of Kutcha in 384 AD. This statement is corroborated by the important fact that the Korean name of the Cymbals, 'tjapara' is obviously derived from a Turkish word; in modern Turkish cymbals are called 'Çal-para'*. Moreover, Central Europe first acquired cymbals when Avars and Huns-that is, Turkish peoples- invaded the continent in the middle ages. Turks were expert metal workers.

Most Far Eastern cymbals have a large boss, and the ritm is either flat or curving slightly upwards. Their size varies greatly; beside small specimens one finds very large ones in lama temples; the Crosby Brown Collection in the Metropolitan Museum in New York owns a pair twenty-two to twenty-three inches wide. But these Chinese lama cymbals are not as large aas some gigantic cymbals in Mongolian temples which measure one meter.

About three hundred years after the first mention of cymbals, a 'metallophone (Chinese fang hiang)' is  said to have been introduced. It was an imitation in iron or  steel of the old Chinese stone chime, a set of sicteen slabs about eight inches long suspended in an upright frame. The new instrument was first brought to China by the orchestra of a 'barbarian' people - that is, either Turkish or Tungus- in the seventh century AD. As there were probably no Tungus orchestras, the reference apparently indicates a Turkish origin, and this is the more likely because some of the Turkish tribes, the Tu-kiu for instance, were skillful workers in iron at the time of this orchestra.

... Later, at a time that we cannot as yet ascertain, another instrument, the 'fiddle' (that is a bowed lute), became popular all over the east, the usual name of which, 'hu ch'in', hints to a Central Asiatic origin, as 'hu' is one of the names that the Chinese gave to the Turkish Uighurs.

The body is formed by a tiny cylinder, a few inches long, one end of which, covered by a lizard-or snakeskin, serves as a soundboard, the other end being left open. The body, usually made of bamboo, or sometimes of a hexagonal piece of wood or of a coconut, the top of which has been removed, is diametrically pierced by the handle in the manner of a spit. The two strings are generally tuned to a fifth, and there is no fingerboard. The player, holding the fiddle down in a vertical position, stops the strings with the fleshy part of the fingers. The bow cannot be removed from the instrument, as its hair passes between the strings; it rubs the underside of one string and the upperside of the other. The bow is grasped with the palm facing upward so that the tumb is above the bow and the fingers below. Because of the constant vibrato and glissando of the left hand, the sound is rather whimpering.

... Kettledrums are open receptacles which, in the majorrity of cases, are egg-shaped or hemispherical with a skin stretched over the opening. Clay was the original material which afterwards was replaced by metal. 

The first evidence of Arabian kettledrums is in the tneth century encyclopedia of the Ihwan al-Şafa. The book enumerates the bowl drum, 'qasa' (a name which it shared with the bulging body of the lute, 'üd), and the deeper kettledrums, 'tabl al-markab' (the naqqara) and küs.

Dr.Henry George Farmer believes that the küs was an earlier drum. He writes that an İndian "is credited with having played the kettledrum küs in the Prophet's military expeditions." This would hint of an İndian origin. Farmer's source, however, is neither contemporary nor Arabian; the statement is taken from the narrative of a Turkish travler who wrote in the seventeenth century, a thousand years after the Prophet's expeditions. It is likely that the Turks called the drum by the name which was familiar to him.

...Short lutes, carved out ofa single piece of wood with no distinct neck and tapering towards the pegbox, are found first in Iran, the same country which afterwards became their center; Elamic (an Agglutinative language, to be claim Turkic-SB) clay figures attributed to the eight century BC show them in rough outlines; the strings and their attachment are not distinguishable.

There is no further evidence of the short lute until, many centuries later, it reappeared in the Islamci Near East; its pegbox was bent backwards in a scikle shape and contained lateral pegs; the stringholder was not frontal but on the lower end of the body, and a skin served as the soundboard. Islamic migrations and conquests carried this lute eastwards from Persia as far as the Celebes, and southwards to Madagascar. In all these countries it has been called by a name probably of Turkish origin, and variously spelled as 'gambus', 'kabosa' or 'qüpüz'. Arabic literature adopted this name at the end of the Abbassidic Dynasty, in the beginning of the eleventh century AD, in Egypt it was introduced at about 1200 AD. (Mamluk Kipchak Turks period-SB). Today this lute is extinct in the Near East.

Nevertheless, the Turkish name 'qüpüz' seems to have been unknown in South and West Europe, though it was used in the central and eastern parts of the continent. In apoem written in the early fourteenth century, Gottes Zukunft by Heinrich von der Neuen Stadt, verse 4672 mentions 'die kobus mit der luten.' This word had probably entered through Hungary, where it can be traced back to the middle ages as 'koboz' ; and it certainly had come to Hungary from Byzantium, since a Greek tractate on alchemy, written about 800, metions a 'kobuz' or 'pandurion' with seven frets and three, four or five strings.

The Christian Spaniards, on the contrary, seem to have called the same instrument a Moorish guitar; in his poem, El libro de buen amor (fourteenth century), Juan Ruiz, archpriest of Hita mentions it immediately before the lute: "Ally sale gritando la guitara morisca, de las bozes aguda e de los puntos arisca..." - "There the moorish guitar emerges with its shrill and harsh notes".

The Moorish guitar was more and more influenced by the instrument which we call a lute today. In the sicteenth century it was given a new name, mandola or mandora, a thin pear-shaped body composed of slender staves or 'ribs', a frontal stringholder, a soundhole with a carved rose, a short neck and double strings; only the sickle-shaped pegbox of the older instrument was preserved.

... The spike-fiddle, found all over the İslamic world, including Siam and Cambodia, is a 'pierced fiddle'; the round handle projects through the body and protrudes at the lower end, forming a foot similar to the spike of a cello, on which the instrument is rested. The pegs are lateral, and a piece of skin froms the soundboard. While east of India the spike is of wood or ivory, it is made of iron in the west.

At the western and the eastern extremities of its area of disctribution the spike-fiddle is rather primitive; the Malayan as well as the Egyptian fiddles have only one or two strings. Egypt has several species, the 'kamanga a'güz' or 'old fiddle', tuned to a and e; and the 'kamanga farh' or 'sogair' or 'part of a fiddle', tuned to e and b, both having a samll coconut body and two hair strings. Besides the two kamanga, there is a related fiddle, rabab, with a quadrilateral frame, the upper and lower sides of which are parallel, and two skins closing it from the front and the back, forming a kind of frame drum which replaces the coconut body. With one string this instrument is called 'rababa assair' or 'poet's fiddle'. As such, it accompanies the endless recitations of public narrators. With two strings it is called 'rabab al-moganni' or 'singer's fiddle', and accompanies songs.

In southwestern Asia the kamanga a'güz has sometimes three or even four strings, and in some countries- Turkestan and Kasmir, for instance- a set of sympathetic wire strings is stretched behind the bowed strings. The accodatura for three (bowed) wire strings is usually the ground tone, its fifth and its octave or ninth.

The spike-fiddle is mentioned as early as the tenth century AD by the great theorist Al-Farabi who, althouh he wrote in Arabic, was a Turk.

The long lute, in Arabic 'tanbur', has a full metallic timbre, but can also be played very delicately. The player can shake the lute at the end of a melodic period and make the sound fade away with a vibrato that resembles the Bebung of a clavichord.

The long lute has a small, pear-shaped body and a long neck without a pegbox, many gut frets, a few thin wire strings and a plectron made of tortoise shell. It has faithfully preserved the outer appearance of the ancient lutes of Babylonia and Egypt; its pegs, however, are curious in form and position. Shaped like the letter T, they are inserted, some from the front, some from the side; their position is mixed, as we shall call it, thus possibly testifying to a mixed origin of this frecent form of the long lute, from the Arabo-Persian area of lateral pegs as well as from the Turkish area of rear pegs. The Arabs, indeed, call its largest variety 'tanbur kabir turki' or 'large Turkish lute'.  The Persian however, do not use the word tanbur; they designate the instrument by the word tar or 'string', combined with a numerical prefix indicating the number of strings-the dutar has two strings, the setar three, the cartar four, the panctar five strings.

The Turkish music; from the conquest of İstanbul by the Turks, in 1453, till the beginning of the eighteenth century, eastern Europe was continuously in contact with the Turkish armies; over and over again the occidental soldiers were exposed to the wild music that intoxicated the Turkish regiments, with the shrill tones of oboes and triangles accented by clanging cymbals and rumbling drums. About 1700, after the military power of the Turkish Empire was broken, the victorious European armies began to imitate Ottoman Bands. The Poles were the first to adopt Turkish music, or 'janissaries' music', a name taken from the sultan's life guards. Following this example, the elector of Saxony, Augustus the Strong, who was king of Poland as well, organized a Saxon band with four cymbalists. The Aurstrians had their first 'janissaries' in 1741, and the other countries followed. In a narrower sense, the Europeans called Turkish Music a combination of bass drum, cymbals and triangle, as for instance, in Joseph Haydn's Military Symphony (1794). In the bands a jingling crescent was also included.


The indroduction of Turkish instruments was accompanied by a predilection for Turkish motifs in the western arts. Examples of this mode can be found in the subjects of numerous comic operas, such as Gluck's Cadi dupe (1761) and La rencontre imprevue (1764), Mozart's Seraglio (1781) and Gretry's Caravane du Caire (1783)....


There was a similar increase in the importance given to percussion instruments; in L'historie du soldat we waw the unusual proportion of six melodic and six percussion intruments. Alarmists who fear that modern music is receding into a 'savage, oriental' stage, because of its interest in percussion, should remember that this is only an advanced stage of a tendency which already manifested itself in the nineteenth century. It differed only by degrees from Haydn's use of 'Turkish Music' in his Military Symphony, from Beethoven's melodic kettledrums in octace tuning in the Scherzo of the Ninth Symphony, from Berlioz's shime of sicteen kettledrums in his Requim. These classic passages were related to Turkish and Indian practice rather than to European tradition, and the alarmists could have dismissed them, too, as 'savage and oriental'.





read more from:
The History of Musical Instruments (1940-reprint 2006)
Curt Sachs, Musicologist. (1881-1959)  

* Çalpara; Halk arasında şakrak; parmaklara takılan, dört veya iki parça (genellikle abanoz) ağaçtan yapılmış, zil gibi olup tok ses çıkaran, dizde veya elde şaklatılarak kullanılan müzik aleti. İspanyollar acaba kimden almıştır?

* Chou (MÖ.1122-255); Çin'in devlet haline gelmesine vesile olan Türk Boyu. Hsiongnu (Hunlar) Türkleri ile karıştıkları da söylenir.

Sümer Uygarlığı - Sumerian Civilization

Sümerlerin Orta Asya'dan gelmiş olabileceğini söylüyorlar. Bir Fransızca kitapta Sümerlerin Orta Asya'dan gelmiş olabileceği, dillerinin Ural-Altay dilleri grubundan olmuş olabileceği yazıldı. Atatürk de okuyor bunu ve bu satırların yanına "Önemli" diye bir not düşüyor. Dil Tarih Coğrafya Fakültesi kurulunca, orada Asuroloji yerine bölümün adını Sümeroloji koyduruyor. Önce Asurlar'ın sonra Sümerler'in dili çözüldü. Çünkü onların dili Sami dildi, yani Arapların dili gibi Akadça kökünden. Sonra adamlar dediler ki, Sümerler'in dili hiçbir dile benzemiyor ve nereden geldikleri belli değil.

Şimdi genel olarak Batı'da düşünce bu. Ama ben yaptığım çalışma ile Sümerlerin Orta Asya'dan oraya geldiğini gösterdim. Ural Altay dillerinde Japonca'da ve Korece'de kökleri ve anlamları aynı olan bin kadar kelime var... Daha sonra, bazı araştırmacılar, buldukları bu kökleri, MÖ.7000'e kadar götürdüler. Ve bu kelimelerin içinde yarı yarıya Sümerler'in kullandığı kelimeler bulundu. Bunlar tarımla, hayvancılıkla, tekstille ilgili kelimeler.

Yani Orta Asya'da o zaman bunlar var ve sümerler de bunlarla birlikte gelmişler. Daha sonra matematik, astronomi ve yazıyı buluyorlar. Türkmenistan'da bir taş buldular, onu da MÖ.6000 yılına götürüyorlar, üzerinde Sümerlerin ilk yazı işaretlerinden bazılarını buldular.

Günü 12 saat olarak yapmışlar. 60 tabanlı sayı bulmuşlar, dereceler için son derece önemli, hesaplar hep 60 tabana göre yapılmış. Bir saatin 60 dakikadan, bir dakikanın 60 saniyeden oluşması ya da dairede 360 derece olması gibi...Geometri ve cebirin ilk formüllerini ortaya koyan Sümerler'in matematik bilgileri, günümüz matematiğin temeli olarak kabul edilir. Astronomiyi, burçları biliyorlar, hatta adlarını aynen devam ettiriyoruz. Kepler'e kadar bilinen ilk beş gezegeni Sümerler keşfetmişti.

Sümerler Türkler'in bir kolu, başka çare yok!

Türkler daha önceden vardı ve dağıldılar. Orta Asya'da muazzam taşkınlıklar olmuş, Türklerin yaşadığı ova deniz haline gelmiş. Oradan Aral dolmuş ve Hazar'a akmış ve Anadolu'nun doğusuna kadar taşmış, bu bir tufan olayı. Tufan hikayesini Sümerler Gılgamış (Bilgimış'tır onun adı-SB) destanında yazmışlar. Oradan Tevrat'a, Tevrat'tan Kuran'a geçiyor. Türkler bir bütündü; o tufanda ölenler öldü, kalanlar dört bir tarafa kollar halinde dağıldılar. Sümerler de o kollardan biri. Sümerler diyor ki:

"Vaktiyle tek dilde konuşuyorduk, sonra tanrı kızdı bizim dillerimizi ayırdı."

Evet, 40 lehçeye ayrıldı gerçekten. Bu Türkler'de var sadece. Gittikleri yerlerin diline göre değiştiriyorlar dillerini. Türkmenistan'a, Özbekistan'a gidenler önce anlamasalar da kısa bir süre sonra kolayca anlamaya başlıyorlar, çünkü kökleri aynı. Tabii bana karşı çıkacaklar da olacaktır, ama bu konuda açılacak bir tartışma iyi olur.

Tarihte ilkler

Okullar

Soğuk Savaş

İki meclisli kongre

Vergi indirimi

Ecza rehberi

Ahlaki değerler

Atasözleri, deyişler

Hayvan hikayeleri

Edebi tartışmalar

Tufan

Yeniden doğuş

Edebi anıt: Bilgamış Destanı

Aşk şarkısı

Kütüphane kataloğu

Altın Çağ

Çiftçiler için takvim

Cennet kavramının ilk kullanımı

Gündelik iş kavramının ilk uygulaması

Sümer'in üretken ve özgür kadınları

Sümerler genellikle tek eşlidir. Evlilikler, hakim karşısında, kadın ve erkeğin şahitleri huzurunda gerçekleşiyor ve belgeleniyor. eğer tarafların evlilikle ilgili şartları varsa onlar da kaydediliyor. Evlilik sırasında kadın, kadınlık görevini yapamayacak bir haldeyse, koca, karısının izniyle bir başka kadın alabiliyor. Ama, o, ikinci kadın oluyor ve karısı istemezse onu sokağa attırabiliyor. 

İstanbul Arkeoloji Müzesinde bulunan bir anlaşma metninde, kadın diyor ki: "Ben şu isimli kadını kendime kardeş, kocama karı olarak aldım. Eğer kocam beni boşarsa, ben onu da alıp götürürüm."

Kadın boşanmak isterse kocasını mahkemeye verebiliyor ve tazminat da alabiliyor. Kadınlar ticaret yapabiliyor, kefil olabiliyor, tek başlarına tanık olabiliyorlar. 

Ebelerin tümü kadın. Kadın doktorlar var, zaten sağlığın koruyucusu da tanrıçalar. 

Katipler arasında az sayıda kadın bulunsa da, bazı şehirlerde dokumacılığı idare edenlerin tümü kadın. İpliğin yapılması, boyanması, kumaşın dokunup teslim edilmesine dek her şeyi kadınlar yapıyor. Müfettişler de kadın.

Sümer Atasözleri

* Zamanını boşa geçirdin ne işe yaradı?
* Madem ki biliyorsun, neden öğretmiyorsun?
* Çok yiyen uyuyamaz.
* Açık ağıza sinek girer.
* Kalpte olan düşmanlık getirmez, dildir düşman eden.
* Bir kez yalan söylersen, doğruyu söylesen de inanılmaz.
* Yürürken ayağını sıkı bas.
* Arkadaşlık bir gün sürer, akrabalık sona dektir.
* İyi giyinen kimsenin önünde herkes eğilir.
* Köpeksiz köyde tilki bekçidir.
* Gümüşü olan mutlu olabilir, arpası olan mutlu olabilir, hibir şeyi olmayan rahat uyur.
* Bey gibi yaparsan köle gibi yaşarsın, köle gibi yaparsan bey gibi yaşarsın.
* Baharatın hiçbiri kadın kadar güzel kokmaz.
* Öleceğiz harcayalım, uzun yaşayacağız biriktirelim.

Muazzez İlmiye Çığ
Müze Dergi, Nisan 2012

Ama Sümerlerin nereden geldiklerini biliyoruz:

Anau - Türkmenistan

Türkmenlerin Atalarıyla Sümerler ve 

Eski Türkmenistan ile Mezopotamya ilişkileri

5000 YILLIK SÜMER TÜRKMEN BAĞLARI 

Begmyrat Gerey - Türkmenistan

*

"Sümerlerin nereden geldiği konusunda farklı varsayımlar olmakla birlikte, 

Sümerlerin nereye gittiği bellidir: 

arkeolojik kalıntılara göre çoğunlukla Doğu Anadolu ve Azerbaycan’a göç eden 

Sümerlerin bir kısmı Hazarın güneyinden diğer 

bir kısmı Hazarın kuzeyinden Türkistan’a yöneldiler.

Ellinlere (Greklere) atfedilen bilgilerin büyük çoğunluğu Sümer döneminde biliniyordu 

ve Mısır üzerinden Ellinlerce alınmıştı. 

Mesela, Pisagor teoremi Pisagor’dan iki bin yıl önce yazılan Sümer tabletinde mevcuttur. 

Grek uygarlığının temeli Mısır’a, Anadolu’ya ve özellikle de Girit uygarlığına dayanmaktadır."

Prof. Dr. Saleh SULTANSOY - link

*

"Bu düşünsel üretime Eski Yunan Düşüncesi adını vererek, 

onu bir soya tapulamak, bilim ve us dışı, ırkçı bir tutumdur. 

Buna Eski Akdeniz-Ege Uygarlığı ya da Eski Yunanistan-Yakındoğu Uygarlığı 

diyerek ırka değil coğrafyaya dikkat çeken bir ad vermek, 

bilim onuruna daha yaraşır bir tutum olacaktır."

Cengiz Özakıncı

Eski Yunanistan'da Karaderililer

İslamda Bilimin Yükselişi ve Çöküşü

Türk Dili ve Sümer Uygarlığı , Arınak ve M.Ünal Mutlu

HISTORY BEGAN AT SUMER! (Sumerian)

The first ethic rules in history, the first love song, the earliest written law texts originate from the Sumerian civilization. They had a broad understanding of literature, created epic poems and their own mythology.

American Sumerologist Samuel Noah Kramer, in his 1956 published book entitled ‘History Begins at Sumer’, enumerated the “firsts” contributed by the Sumerians to mankind’s history; thus describing their degree of development in a variety of domains, from law, literature, agriculture, architecture to mathematics, astronomy etc. 

First “schools”

First “cold war”

First “congress with two chambers”

First “tax deduction”

First “pharmaceutical guide”

First “calendar for farmers”

First “moral values”

First application of the “daily work” notion

First “proverbs and idioms”

First stories on animals

First literary discussions

First use of the notion “heaven” 

First deluge

First resurrection

First chevalier

First literary citation: the Epic of Gilgamesh 

First love song

First library catalogue

First golden age

“A theory exists that they may have come from Central Asia. There is a French book pointing out to the possibility that they may have come from Central Asia and that their language may belong to the Ural-Altaic group of languages. Atatürk who read that book wrote down the note “IMPORTANT” next to the related passage. Following the establishment of the Faculty of Language, History and Geography, he suggested that the department dedicated to the study of Mesopotamian cultures be named Sumerology instead of Assyriology. 

The Assyrian language was earlier deciphered than the Sumerian language, because, like Arabic, it is a Semitic language originating from the Akkadian language. Not able to categorize Sumerian in any known linguistic family, western specialists declared that the original homeland of the Sumerians could not be determined. However, my own research led me to find evidence as to the Central Asian origin of the Sumerians. 

In the Ural-Altaic languages, Japanese and Korean, exist around one thousand words of common origin and semantics. Certain researchers established that the common roots of these words were to be dated at 7000 BC and approximately half of these roots were to be found in the words used by the Sumerians, mainly words related to agriculture, animal breeding and textiles. That is to say that as early as 7000 BC, those spheres of activity existed in Central Asia and, that Sumerians are the ones who introduced them to Mesopotamia. 

Later, they invented mathematics, astronomy and writing. Also a stele was found in Turkmenistan, dated 6000 BC, carved with some of the Sumerian symbols, they used a day of 12 hours, two of our hours constituting one Sumerian hour. They found a number system based on 60. This is important for degrees and time calculations, like one hour composed of 60 minutes, one minute consisting of 60 seconds and a circle consisting of 360 degrees. They invented the first models in geometry and algebra considered the fundaments of modern day mathematics. They dealt with mathematics, astronomy and astrology. We continue today to use the same zodiac signs as they did. The original five planets known until Kepler found the other ones were discovered by the Sumerians.

My conclusion in this respect is that the Sumerians were a branch of the Turks, which is the only possible explanation! Turks existed before but were dispersed due to the great deluge. There were major floods in Central Asia. 

The plain where Turks used to live was inundated to form the Aral Lake, which in turn flowed into the Caspian Sea; and The Caspian Sea overflowed all the way to Eastern Anatolia. The deluge episode is accounted for in Turkish as well as Sumerians sources, Sumerians reporting about it in the Epic of Gilgamesh (Bilgimesh is the real name - SB). From there, it was transmitted to the Old Testament and from the Torah it was transmitted to the Koran. 

Turks were united until the deluge, many of them died during it. Their surviving groups were divided into branches and scattered to different regions; Sumerians constituted one of those branches! Sumerian sources claim that they “spoke one single tongue before; then, god was angry and divided our language into many”. Indeed into 40 dialects. Such phenomenon is typical of the Turks, who generally harmonize their language with the language found at their new homeland. 

Today, our people who travel to Turkmenistan and Uzbekistan start, if not at the very beginning, but surely after a while, to understand the local Turkic dialect, because they have common roots with our Turkish... My position in this regard will certainly be subject to criticism. I don’t mind it. On the contrary, a renewed discussion on the subject.

Sumer’s productive, free and elegant women

Sumerians were generally monogamous. The wedding ceremony was being performed by a judge, in the presence of both sides’ witnesses and the nuptial alliance was documented. When needed, a prenuptial settlement containing the terms of the marriage agreement was produced. 

If the wife was in a circumstance preventing her from performing her duty as a woman, the husband was allowed to take a second wife with the permission of his first spouse. Nevertheless, the second woman remained second and the first wife had the right to send her away in case she would want to. In an agreement text on display at the Istanbul Museums of Archaeology, a wife states: 

‘I... took the woman named... as sister to myself and wife to my husband. If my husband divorces me, I shall bring her away with myself’. 

Women had the right to apply to the court for divorce and to demand compensation. Women could deal in trade, stand bail, and testify as witness on their own. All obstetricians were women and there were also female physicians. Besides, goddesses were in charge of protecting health. 

Even though the number of female scribes was limited, in some cities the weaving industry was entirely managed by women. Every stage of the process, from the manufacturing of the yarn, its colouring, the weaving of the textile and its delivery to the client was performed and managed by women. Inspectors were also women.

Sumer Proverbs

• You wasted time in idleness, what purpose did you serve? 
• Since you claim having knowledge, why don’t you teach?
• The one who eats much cannot sleep.
• Fly enters open mouth.
• Feelings of the heart do not cause hostility; it is the tongue that provokes animosity.
• Once you lie, you will no longer be trusted even when you tell the truth.
• Step firm when you walk.
• Friendship lasts one day, blood kinship is forever.
• Everyone respects the one who dresses well.
• Fox keeps guard in village without watchdog.
• The one who owns silver, the one who has barley can be happy, but the one who has nothing sleeps well.
• You will live like a slave if you act like a lord, you will live like a lord if you act like a slave.
• No spice on earth smells as good as the scent of a woman.
• We will die, so let us spend; we will live long-time, so let us save.


Muazzez İlmiye Çığ 
Turkey’s foremost Sumerologist and one of the world’s leading scholars in this field, she cleaned, classified and labelled ten thousands of tablets in Sumerian, Akkadian and Hittite languages. She forged an archive consisting of 74 thousand cuneiform tablets, and published a catalogue.


Museum Magazine ,April 2012

But we do now where they came from:

Anau - Turkmenistan

"The Sumerians were a non-Semitic, non-Indo-European people who lived in southern Babylonia from 4000-3000 B.C.E. "

Samuel Noah Kramer

Truva Canavarı ve İskitler Fosil Avcıları mıydı?

Troya Canavarı'nın fosili Çanakkale'de!

Çanakkale'nin Ezine ilçesine bağlı Kumburun köyü yakınlarında 11 yıl önce deniz kıyısında bulunan fosilin bulunduğu bölgeye ulaşan Troya Kazı Heyeti Başkan Yardımcısı Doç. Dr. Rüstem Aslan, bu yıl yaz aylarında Troya Antik Kenti ile Bozköy-Hanaytepe ve çevresinde yüzey araştırması başlattıklarını söyledi.

Tübingen Üniversitesi ile birlikte gerçekleştirilen bu çalışmanın Tunç Çağı'nda Troya ve çevresindeki yerleşim sisteminin anlaşılmasına yönelik olduğuna işaret eden Doç. Dr.Aslan, araştırmanın ilerleyen safhalarında oldukça ilginç bir veriyle karşılaştıklarını belirtti.

Ezine'nin Kumburun köyü yakınlarında 11 yıl önce bir fosil bulunduğunu anımsatan Doç. Dr. Aslan, fosile oldukça yakın bir bölgede bulunan Beşik Koyu bölgesinde eski Troya Kazı Başkanı Prof. Dr. Manfred Osman Korfmann'ın, 1982-1987 yılları arasında kazı yaptığını ve burada son Tunç Çağı'na ait bir mezarlık bulduğunu ifade etti.

Bölgede, Troya-1 ile Troya-6 dönemine kadar bir yerleşim yeri olduğunun bilindiğini kaydeden Doç. Dr. Aslan, ''Troya Antik Kenti'nden 4-5 kilometre uzaktayız, ancak Troya'nın etkisi buralara kadar geliyor. Yapılan çalışmalar artık bize Beşik Koyu'nun, Troya'nın limanı olduğunu gösteriyor'' dedi.

Doç. Dr. Aslan, Troya'ya yakın bir bölgede fosil buluntusunun anlamının ne olabileceği konusunda kendisine sorular sorduğunu ve soruların bir anlamda sonucuna ulaştığını bildirdi.

Fosilin kaya üzerindeki dişlerinin, milattan önce 6. yüzyılda bulunan ve üzerinde Herakles'in Troya Prensesi Hesione'yi Troya Ketosu'ndan (Canavar) kurtarma sahnesinin anlatıldığı betimlemeye oldukça benzediğine dikkati çeken Doç. Dr. Aslan, ''Özellikle fosil buluntularıyla en az 4 bin 500 yıllık Troya mitolojisinin oluşum evrelerinin yeniden anlatımında, Homeros dönemi ile bu dönemden önce, insanlarının mitolojiyle bütünleştirip, birleştirip yeniden yorumladıklarını artık daha net bir şekilde anlayabiliyoruz'' diye konuştu.

Doç. Dr. Aslan, son 20 yılda Troya Antik Kenti ile ilgili yapılan araştırmaların, özellikle Manfred Osman Korfmann'ın kazıları ve diğer Homeros uzmanlarının çabalarıyla Troya Savaşları'nın anlatıldığı İlyada Destanı'nın hayal ürünü olmadığının ortaya konduğunu, gerçek, öz ve bazı doğa özelliklerinin Troya mitolojisini biçimlendirip, bugüne kadar getirdiğini kaydetti.

Troya Kazı Heyetı Başkan Yardımcısı Doç. Dr. Rüstem Aslan ve Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Öğretim Görevlisi Arkeolog Reyhan Körpe bölgeye giderek fosili inceledi.

15-35 MİLYON YILLIK

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi (ÇOMÜ) öğretim görevlisi arkeolog Reyhan Körpe ise yapılan araştırma ve incelemelerin ardından, söz konusu fosilin 15 ile 35 milyon yıllık olduğunun belirlendiğini söyledi.

Bu yıl bölgede Rüstem Aslan ile yeni bir çalışma başlattıklarını bildiren Körpe, özellikle 1998 yılından sonra yurt dışındaki kütüphane çalışmalarında fosille ilgili geniş çaplı araştırma yaptığını ifade etti.


3 BİN YILDIR GÖRÜLÜYOR

Körpe, fosilin bölgede yaklaşık 3 bin yıldan beri görüldüğünü ve insanlar tarafından bilindiğini belirlediğini belirterek ''Birçok antik kaynakta zaten bu fosilden ve bölgede çıkan fosillerden bahsediliyor. Bununla ilgili derinlemesine yaptığımız çalışmalarda, Troya bölgesindeki insanlar tarafından görüldüğü ve Troya mitolojisine girdiği anlaşıldı'' dedi.

Çeşitli vazo resimlerinde bu fosilin Troya Ketosu (Canavarı) olarak adladırıldığını savunan Körpe, şu bilgileri verdi:

''Antik kaynaklardan birisi, bu bölgeden bahsederken burasının antik adı olan Agammia'yı veriyor. Agammia'da, Troya mitolojisinde geçen Herakles'in Troyalı Prenses Hesione'yi kurtarması olayının burada geçtiğini söylüyor. Bu, mitolojide antik vazoda enteresan bir şekilde resmedilmiş. Bahsedilen bu canavar, kayadan çıkan bir fosil kemiği gibi gösterilmiş. Bu da antik kaynakların bahsettiği Troya mitolojisine giren, Troya Ketosu'nun bizim bu fosil kemikleri olduğunu gösterdi. Herakles'in Troyalı Prenses Hesione'yi kurtarmasının resmedildiği antik vazodaki canavar, bu fosildir.''

Körpe, fosilin ve bölgenin Çanakkale'nin en önemli kültür ve tabiat varlıklarından birisi olduğunu, bu nedenle çok kısa sürede koruma altına alınması gerektiğini söyledi.

basın 2009

*Lakin 19.yy'da Schliemann'da Truva kazısında fosillere rastlamış ve İngiltere'ye göndermiştir, Yani ilk bulanlar  bizimkiler değildir...... SB

Miyosen Dönem itibariyle Anadolu plakası ve Arap Yarımadası çarpışarak Bitlis Denizi'nde sular çekilmeye başlar, yükselir ve türler için kıtalar arası geçiş sağlanabilecek bir kara köprüsü konumuna ulaşır. Gerek 23 milyon yıl önceki Memeliler Göçü için gerekse 17 milyon yıl önceki Hominoid Göçü için bir geçiş hattıdır ve toprakları içerisinde Alt Miyosen Dönemden başlayan çok geniş yelpazede inanılmaz güzel korunmuş fosil yataklarıyla kendisini gösterir Anadolu. Bu fosil yatakları üzerinden araştırma yapacak olursak Anadolu üzerinde muazzam derecede geniş bir yelpazede fosil çeşitliliğiyle karşılaşırız.

Türkiye üzerinde Hominoid fosil yataklarından bahsedecek olursak 4 türle bu sınır çizilebilir. Alt - Orta Miyosen ile tarihlendirilen (15 milyon yıl önce) Paşalar bu fosil yataklarından en eskisidir. Paşalar'ı Orta Anadolu da Çandır takip eder. Bu iki yataktaki hominoid fosilleri 2 türle tanımlanırlar. Yaklaşık 10 milyon yıl öncesi ile Ankara Sinap Formasyonu da Ankarapithecus meteai ile karşımıza çıkar ve son olarak Çankırı Çorakyerler 8-7 milyon yıl öncesi fosilleri ile kendisini gösterir. 

Bu lokalitelerin yanında Muğla, Burdur- Elmacık, Sivas- Hayranlı ve Haliminhanı gibi fosil lokaliteleri de mevcuttur.

Bizler kazılarda bu fosil lokalitelerinde hominoid denen primat fosillerinin yanında; Hortumlugiller (Proboscidea), Otçullar (Ruminant), Etçiller (Carnivorlar), Gergedangiller (Rhinoceratidae), Küçük Memeliler (Kemirgenler, Tavşangiller, Böcekciller), Atgiller (Equidae), Domuzgiller (Suidae) gibi ailelere ait evrimsel atasal formlarının fosillerine rastlamaktayız. 

PAŞALAR KAZISI

1965–1969 yılları arasında gerçekleştirilen Türkiye Neojen Linyit Araştırmaları Programı sırasında Paşalar Fosil Lokalitesiyle orman yolu açılırken ortaya çıkmıştır. 1983’den beridir sistemli olarak yürütülen kazıların Kazı Başkanlığını Prof. Dr. Berna Alpagut yapmaktadır.

Paşalar Fosil Lokalitesi Kuzeybatı Anadolu’da Gönen Çanağı diye bilinen havzanın güneyinde, Bursa’nın Mustafakemalpaşa ilçesine bağlı Paşalar Köyü sınırları içerisindedir. Fosil yatağı köye paralel olarak kuzey-güney doğrultusunda uzanmaktadır.

Alt-Orta Miyosen döneme tarihlendirilen Paşalar Fosil Lokalitesi, Anadolu’nun Neojen sınıflandırmasına göre tanımlanmış, yaklaşık olarak günümüzden 15 milyon yıl eskiye tarihlendirilmiş 12 fauna grubundan birisidir. Bu yatağın tarihlendirmesi yapılırken biyokronolojik yaşlandırmasının yanı sıra ESR (Elektron Spin Rezonans), Doz Haritalama Yöntemi olarak bilinen Uranyum-Toryum değerlerinin ölçülmesi ve Jeokimyasal Yöntemlerden biri olan Paleomagnetizma ile tarihlenme teknikleri kullanılmıştır.

Fosil yatağında ilk kez 1969-1970 yıllarında ünlü Paleontolog H. Tobien sadece iki dönem kazı gerçekleştirmiş ve Primata takımına ait 100’ün üzerinde izole dişe rastlayarak 1977 de ilk yayını çıkarmıştır. 1983’den itibaren sistemli olarak her yıl kazılar Prof. Dr. Berna Alpagut başkanlığında devam etmektedir.

Paşalar fosil yatağının stratigrafisine göre en alttan başlayarak sırası ile konglomera, Alt kalkerli silt, Yeşilimsi Gri ince kum, Üst kalkerli silt katmalarının tabakalaştığı görülür. Fosiller alt ve üst kalkerli silt tabakaları arasına sıkışmış yeşilimsi gri ince-orta kum ünitesi içerisinde korunmuş durumdadır.

Paşalar tafonomisine değinecek olursak, fosillerin gömülmeden önce bir süre, açık bir havada kaldığını daha sonra bu üniteler arasında taşınarak depolandığı görülür.

Paleoekolojisi tropikal ya da yarı tropikal mevsimsel bir iklime bağlı Açık Habitat ve Afrika’nın tropikal ormanlarında yaşayan faunalar ile habitat benzerlik göstermektedir.

Paşalar Faunası, Avrupa, Asya, Afrika ve Kuzey Amerika kökenli 58 türü içeren en zengin bir faunalardandır. Etçillerden, küçük memelilere, Hortumlugillerden, Atgillere, Toynaklılara, Gergedangillere, Domuzgillere, Otçullara ve Hominoidea olarak bilinen Kuyruksuz Büyük Maymungillere ait fosil türler bulunmaktadır.

Carnivorlardan (Etçil) Ursidae (Ayıgiller), Mustelidae (Sansargiller), Hyaenidae (Sırtlangiller), Felidae (Kedigiller) ve Viverridae (Misk Kedisigiller) ailelerie ait örnekler bulunur. Küçük memeliler olarak bilinen Rodentia (Kemirgenler), Lagomorpha (Tavşangiller), Insectivora (Böcekciller) gibi takımlara ait ilk kez Paşalarda görülen örnekler izole dişlerden tanımlanmıştır. 

Daha da görkemlisi Proboscidea (Hortumlugiller) den Gomphotherium paşalerense Paşalar’a özgü bir fil türüdür ve burasıyla özdeşleştirilir. Proboscid takımına ait tanımlanan Deinotherium diye bilinen bir Fil türüyle daha Paşalar’da karşılaşılır. Gergedangiller Paşalar lokalitesinde 2 türle tanımlanır ve Begetherium tekkayai sadece Paşalar’dan bilinmektedir. Bu faunayı dört türüyle Suidae (Domuzgiller); Anhitherium türüyle Equid (Atgiller); sekiz türüyle Ruminantia (Otçullar) takip eder. Ungulata (Toynaklılar) takımına ait de Afroarabistan dışındaki en eski, Paşalardan bilinen toynaklı türlerle karşılaşılır.

Hominoidlere ait fosil kayıtlar da önemli ölçüde izole dişlerden oluşan ve sayısal olarak Dünya Primat Kuşağı üzerinde 1800 lere ulaşan ender örneklerden biridir. Dünya üzerinde böylesine zengin ve eşsiz bir lokaliteyle karşılaşmak ihtimaller dahilinde çok düşük bir derecededir. Ayrıca bu fosiller sadece izole dişlerden oluşmaz; Hominoidlere ait alt ve üst çene (maxilla ve mandibulae), vücut kemikleri örnekleriyle de bilinir.

Doğa Tarihi araştırmak öylesine eşsiz bir çalışma sahasıdır ki fosillerin gün ışığına çıkmasına şahit olmak hatta bir fiil etken olmak, insanın ve onunla birlikte evrilen türlerin varlığına ışık tutmak kelimelerle anlatılan türden değildir.


Gülşah Güler 
Ankara Üniversitesi Paleoantropoloji Anabilim Dalı,
Kaynakça
Prof. Dr. Alpagut, B. 23. Kazı Sonuçları Toplantısı 1. cilt 2001
Prof Dr. Alpagut, B.13. Kazı Sonuçları Toplantısı 1990
Yard. Doç. Demirel, A. “Tafonomik Analizlerde Taramalı Elektron Mikroskobu Kullanımı: Rudabanya ve Paşalar Küçük Memeli Kalıntıları Üzerinde Karşılaştırmalı Bir Analiz”
Gençtürk, İ. “Miyosen hominoidlerni̇n (Paşalar Kazısı) çi̇ğneme di̇şleri̇ni̇n aşinmasi ve kontak yüzleri̇ni̇n morfo-metri̇k etüdü”




Türkiye'de neden dinozor fosili ya da fosil yatakları yoktur? Tüm bu soruların cevabını almak için, jeoloji bilim alanında kabul gören ve her geçen yıl gittikçe geliştirilen, dinozorların yaşadığı geçmiş jeolojik dönemleri de kapsayan palinspastik Dünya haritalarına şöyle bir bakmamız ve incelememiz yeterli olacaktır.


Günümüzden yaklaşık 245 milyon yıl önce, yani dinozorların yeryüzünde ortaya çıkmaya başladığı dönemde kıtaların bugünkü gibi dağınık olmadığı, bir bütün halinde, birleşik olduğu biliniyor. O dönemin kıtasal alanları, Dünyanın batısında Gondvana adı verilen, kuzey-güney doğrultusunda uzanan bir anakara kütlesinden ve doğuda büyük bir iç denizi bir yüzük gibi çevreleyen büyük adalar zincirinden oluşuyordu. Tüm bu kıtasal alanı Pantalassa adı verilen büyük bir okyanus çevreliyordu.

Bunların dışında, karasal alanlar arasında kalan büyük su kütlesinin kuzeyinde, giderek yok olan Paleotetis Okyanusu, güneyinde de yeni oluşmaya ve genişlemeye başlayan Neotetis Okyanusu yer alıyordu. Bu iki okyanusu birbirinden ayıran, kuzeybatı güneydoğu uzanımlı bir okyanus ortası eşik yani yükselti alanı vardı. Kimmer Kıtası olarak adlandırılan adalar zinciri, günümüzdeki karasal alanlara (Anadolu, İran ve Tibet) karşılık gelen küçük adalar yani mikro kıtalar topluluğuydu. Bu adalar zincirine ve onun kuzeyinde ve güneyinde yer alan her iki okyanusa ait plakalar, levha tektoniği kuramına göre saat yönünün tersine, kuzeye doğru hareket halindeydi.

Günümüzden 195 milyon yıl önce Erken Jura Döneminde, Neotetis Okyanusunun daha da büyüdüğü, Paleotetis Okyanusunun ise kuzeyde gittikçe daraldığı ve ülkemizin de içinde yer aldığı adalar zincirinin kuzeydeki büyük kıtaya (Lavrasya) daha da yaklaştığı görülmektedir. Geç Jura Döneminde (152 milyon yıl önce) Paleotetis Okyanusunun tamamen yok olduğu ve Neotetis Okyanusunun bunun yerini aldığı görülmektedir. Gerek bu dönemde gerekse Erken Kretase Döneminde (94 milyon yıl önce) Anadolu'nun da içinde yer aldığı adalar zinciri hâlâ bu coğrafi özelliğini koruyordu.

Günümüzden 66 milyon yıl önce Geç Kretase Döneminde, Neotetis Okyanusu, gelişmeye ve büyümeye devam eden Atlas Okyanusu, Pantalassa Okyanusunun yerini alan ve günümüzde Dünyanın en büyük okyanusu olan Pasifik Okyanusu yerkürenin başlıca sucul alanlarıydı. Bu dönem aynı zamanda gittikçe birbirinden ayrılan ve neredeyse günümüzdeki Dünya coğrafyasının ilk örneği görünümündeki karasal alanların şekillenmeye başladığı bir dönemdir. Ülkemiz bu dönemde de hâlâ küçük çaplı bir ada/adalar zinciri (mikro kıta) olarak varlığını sür-dürmekteydi. Tüm bu süreç, yani dinozorların yeryüzünde hâkim olduğu 180 milyon yıllık dönem, palinspastik haritalar ile karşılaştırıldığında ve günümüzde yaygın olarak bilinen dinozor yatakları bu haritalar üzerine yerleştirildiğinde, dinozorların o dönemlerin büyük karasal alanlarında (Gondvana ve Lavrasya üzerinde) yayılım gösterdiği görülür. Bunun en büyük nedeni doğal olarak o tür geniş karasal alanların, bu tür devasa büyüklükteki canlıların dağılımı, çeşitlenmesi, beslenmesi açısından gerekli imkânları sunmasıdır.

180 milyon yıl boyunca sürekli çok küçük bir ada (mikro kıta) olarak kalan, çevresi okyanuslarla kaplı olan, başta dinozorların yoğun olarak yaşadığı büyük kıtasal alanlardan uzak ve bağlantısız ya da dönem dönem kısıtlı da olsa bağlantılı olan Anadolu coğrafyasında ise beslenme açısından da koşulların uygun ve yeterli olmadığı düşünülürse- dinozorların yaşayamamış olması son derece doğaldır. Bu nedenle günümüzde Anadolu'da, 180 milyon yıllık bu dönemi temsil eden sınırlı karasal depolanma ortamlarından ziyade denizel depolanma ortamlarına ait tortul kayaçlar baskındır. Böylece, yukarıdaki soruların cevabı kendiliğinden ortaya çıkmış olur. Anadolu coğrafyasında dinozor fosili bulmak son derece zordur, hatta mümkün değildir.

Bilim ve Teknik Dergisi, Mart 2011


Kimmer Kıtası adını Jeolog Prof.Dr.Celal Şengör vermiştir.
Şengör, jeolojide bilhassa yapısal yerbilim ve tektonik dallarındaki çalışmaları ile ün yapmıştır. Şerit kıtaların dağ kuşaklarının yapısına etkisini ortaya koymuş ve Kimmer Kıtası adını verdiği bir şerit kıta keşfetmiştir. Orta Asya’nın jeolojik yapısını ortaya çıkarmış, Kıta-kıta çarpışmasının ön ülkeleri nasıl etkilediği meselesini çözmüştür. 

EKLER:

"TABİAT TARİHİ MÜZESİ EGE ÜNİVERSİTESİ İZMİR" - link

"Türkiye’de fosil araştırmaları ve sorunları" - pdf

"Türkiye’de bir ilk: Mersin ilinde omurgalı fosili Metaxytherium (Deniz İneği) bulgusu" - pdf

"Bitlis'teki mermer ocaklarının birinde, üzerinde çeşitli deniz canlılarına ait fosillerin bulunduğu mermer blokları çıkarıldı". - link

"Türkiye’nin İlk Fosil Ormanı" - link

Batı Karadeniz Ormancılık Araştırma Enstitüsü Müdürlüğü tarafından 2009 yılında başlatılan ve 2012 yılında sonuçlandırılan "Seben Fosil Ormanının Doğal ve Kültürel Değerlerinin Saptanması ve Uygun Yönetim Planının Geliştirilmesi" isimli proje çalışmalarında ülkemizde bir ilk olarak fosil ormanları ile ilgili geniş kapsamlı bir çalışma yapılmıştır.

Alanın “Fosil Araştırma Ormanı” olarak tefrik edilmesi maksadıyla hazırlanan rapor Bakanlık Makamına sunulmuş ve Bolu ili Seben ilçesinde yer alan toplam 597,48 hektarlık alan sayın Bakanımızın Olur’ları ile “Fosil Araştırma Ormanı” olarak tefrik edilmiştir.

Fosil ormanları doğa tarihinin keşfedilmesine hizmet eden, dünya mirası oluşumlardır. Fosillerin oluşum süreci milyon yılları alan bir süreç olup, yapılacak bilimsel çalışmalarla bizlere geçmiş jeolojik zamanlardaki iklim, bitki türleri gibi konular hakkında bilgiler verebilmektedir.

Ülkemizde ayakta kalabilmiş, yapısı bozulmamış fosil orman oluşumu Seben'de tespit edilmiştir. Seben fosil ormanı sahasında yer alan fosiller toprak erozyonu neticesinde ortaya çıkmıştır.

Ülkemizde, İç Anadolu ve çevresinde yatık vaziyette ve taşınmış fosil ağaçlar fosilleşmenin yoğun olduğu yerlerde bulunabilmektedir. Buna karşın, ülkemizde milyonlarca yıl önce yaşadıkları yerdeki orijinal konumlarını koruyan dikili durumdaki taşlaşmış ağaçlardan oluşan fosil ormanı, şu ana kadar sadece Bolu Seben’de bulunmaktadır.

Yaklaşık 18-20 milyon yıl öncesine tarihlenen ve palmiye, kavak, söğüt, sedir, çam ve sığla gibi ağaç türlerinin taşlaşmış, dikili gövdelere sahip olan bu fosil ormanı, mevcut durumuyla çok nadir bir oluşumdur. Günümüzde Akdeniz çevresi ormanlarının ve ikliminin 18-20 milyon yıl önce Bolu çevresinde yaşandığını gösteren önemli bir alandır.

Fosil Ormanı, turizm olanaklarına imkân sağlayan doğal kaynakların yanı sıra kültürel kaynaklara da katkı sağlayacaktır. Fosil ormanına çok yakın Kaya Evleri bulunmaktadır. Ayrıca Orta Bizans (MS 9.-13. yüzyıl) döneminden kalma kilise, kaya evleri ve peri bacalarıyla Çeltikdere kanyonu bakirliğini korumaktadır.

Bu gibi sahalar dünyanın birçok yerinde korunmaktadır. Ayrıca, yerel yönetimin ve halkın etkin katılımının sağlandığı, bilim ve eğitim faaliyetlerinin yapıldığı, araştırmacıların ve üniversitenin desteklediği ve AR-GE çalışmalarının yapıldığı alanlar olarak hizmet vermektedir.

GRİFFONLAR 

M.Ö. 3. binden itibaren Mezopotamya, Suriye ve Mısır sanatlarında rastlanan karışık yaratıklar tanrıların insan şeklinde görülmesiyle ortaya çıkarlar. Tanrısallıklarını vurgulamak için doğaüstü bir şekilde gösterilirler. Yeryüzü ve gökyüzünün en güçlü hayvanlarının birleşimiyle oluşurlar ve dayanılmaz bir güce sahiptirler. Grifon da bu yaratıklardan biridir. Aiskhylos’un ‘Prometheus’unda ve Heredot Tarihi'nde sözü geçen bu efsanevi varlığa Yunanca’da gryps denir. 

Hyberboreliler ülkesinde İskitlerin elinde bulunan kutsal altınlara bekçilik eden grifonlar tek gözlü Arimaspes tarafından saldırıya uğrar. Aiskhylos, ‘havlamaz, uzun gagalı, kanatlı köpek’ olarak tanımladığı grifonların Apollon’un ve diğer tanrıların takipçileri olduğunu yazar. Cteias’a göre kırmızı göğüslü, siyah kuştüylü grifonlar, Hindistan dağları üzerinde bulunan saklı hazineyi korurlar. Ayrıca grifon Yunan'da Nemesis’le birleştirilir ve Dionysos’un şarap çanağının muhafızıdır.

Hayali bir varlık olan grifon, kanatlı veya kanatsız aslan vücuduna, genellikle kartal olan büyük kuş başına, gagaya ve at veya eşek kulağına sahiptir. Korkulan, saygı duyulan, asil, uyanık, hızlı, güçlü ve sadık gibi iyi nitelikleri yanında günahkar, yırtıcı, hasis, vahşi, obur ve gaddar gibi olumsuz özellikleri de vardır. Diğer karışık hayvanlar gibi yaşayıp, çocuk yetiştiren ve ölen grifon kanatlarıyla kuş gibi uçup dört ayağıyla da yürüyebilir. Diğer bir çeşidi insan vücutlu, kuş başlı ve kanatlı grifon-demon’dur...

Grifonun ana yurdu Mezopotamya’dır ama Giritlilerin dini tasvirlerinde, Miken’de ve Yunan dekoratif sanatlarında ve Mısır’da, İran’da, Anadolu’da ve Suriye’de önemli bir şekilde yer alır. Mezopotamya’da kuş benzeri memeli hayvanlar M.Ö. 4. binden beri bilinir. Uruk ve Cemdet Nasr dönemlerine ait olan Susa’dan silindir mühürler arasında bilinen tek grifon erkek aslan yelesiyle bir kuş kafasına sahiptir ve bu dönemin diğer yaratıkları gibi iz bırakmadan kaybolmuştur. 

Ur’dan bir silindir mühürde Akad’ların tahta tekerlekli savaş arabasında hava tanrısı görülür. Buradaki kanatlı, kuyruklu ve ateş tıslayan ejderha pençeli yaratık Asur İmparatorluğu’nun sonuna kadar hava tanrısının yanındadır. Grifon savaş arabasını çeker ama savaşçı bir tip değildir. 

Orta Asur sanatında çok popüler olan grifon–demon M.Ö. 883-859 yılları arasında hüküm süren Asurnasirpal’in sarayının özel kısımlarında kabartmalarda görülür. Nimrud’dan bir taş rölyefte grifon-demon temizlik için elinde bir kova ve kozalak taşır. Kabartmanın ortasındaki yazıtta kralın fetihleri yazılıdır. Asur saraylarının duvarlarında ve mühürler üzerindeki bu grifon-demon kutsal ağaçta bulunan hayati gücün korunmasıyla görevlidir. Bazen kral Tukilti-ninurta’nın mühründe olduğu gibi bu görevi krala nakledip onun arkasında durur. 3. Tiglatpleser’in (M.Ö. 744-727) Suriye’de saraylar yaptırmasından sonra Asur duvar resimleri Kuzey Suriye sanatından izler taşır. Resimlerde ve kabartmalarda kapılarda muhafız yaratıklara yer verilir. 

Grifon ve grifon-demon muhafız görevini ellerinde tutmalarına rağmen daha az önemli durumlarda da -süsleyici unsur olarak- bulunurlar. Bu yaratığın Asur’da görevi açıkça anlaşılmadan önem kazanır. Asur’dan bir mühürdeki beş grifondan biri çift kartal başlıdır ve ateş solur. Diğer çift ayaklarıyla onların kanatlarını kaldırır. Dik duran komşu çift ise kanatlı bir güneş diskini kalkık kollarıyla desteklerler.  İçlerinde yalnızca çift başlı yaratık insan vücutluyken (grifon-demon) diğerleri aslan vücutludur... Artemis'in eteğinde, Apollo tapınağında griffonlar görülür. Bu Artemis ve Didim Apollo tapınaklarının (aynı zamanda banka) koruyuculuğunu yaptığını belirtir.


Kaynak: 
Azra Erat Mitoloji Sözlüğü

İSKİTLER FOSİL AVCILARI MIYDI?

2000 yılında Standford Üniversitesinden Adrienne Mayor'ın "The First Fossile Hunters- İlk Fosil Avcıları" kitabı yayımlandı. Kitapta dinozor fosiilerinden efsanevi grifon yaratıklarına bağlantılar kurdu.

Orta Asya'da MÖ.binlerde altın madenlerini işleten İskitler grifonlarla ilgili hikayeler anlatırdı, aslan heybetinde, kartal gagalı, pençeli grifonlar altın madenlerine bekçilik yapardı. İskitler mutlaka bu fosillerle karşılaşmış olmalı, özellikle Protoceratops, Turanoceratops, Sinoceratops ile. İskitlerin doğu ve batı eksenindeki göçleri , ticari ilişkileri ve kültürel etkileşimleri ile bu hikayeler dilden dile dolaştı. MÖ.700 lere gelindiğinde artık eski kıta sakinlerinin hepsi bunlardan haberdardı. İlk grifonlar ve diğer dinozor benzeri yaratıklar Sumerliler zamanından beri biliniyor. Fosiller uygarlıkların efsanelerine zenginlik katarak, tüm zanaatlarda kullanılmıştır.

THE MONSTER OF TROY 

In a small glass case in the Boston Museum of Fine Arts , a strange creature lurks on an ancient Greek vase. This vase painting, made in the famous pottery center of Corinth in the sicth century BC. is known to art historians as the oldest illustration of the story of the Monster of Troy, a creature described in Homeric legends. But the animal on this particular vase troubles specialists in Greek art, because it doesn't fit the typical monster image.



The Monster of Troy was already an old tale when Homer retold iti n the eight century BC. In that legend a fearsome monster suddenly appeared on the Trojan coast after a flood. It preyed on the farmers in the neighborhood of Sogeum. The king's daughter, Hesione, was sent as a sacrifice to appease the beast, but Heracles arrived in time to kill it.


The vase painting shows Hesione and Heracles confronting the monster ; she hurls rocks from a pile at her feet while Heracles shoots arrows. Two of Hesione's rocks have struck home - there is one just under the eye and another lodged in the creature's maw- and one of Heracles' arrows is stuck in the jaw.


A Fossil Relic at Troy

In the course of his famous excavation of the burned ruins of Bronze Age Troy in 1870-80, Henrich Schliemann came upon "a very curious petrified bone" near area of human burials in carthenware urns. The fossil had been carried to the city in the thirteenth century BC., the time of the legendary Trojan War, and during Troy's earliest contacts with the rest of Anatolia, the Aegean, and north Syria.

Schliemann sent bone to William Davies of the Fossil Department of the British Museum in London. Davies identified it as the mineralized vertebra of an extinct Miocene cetacean. Noting that the ancients often transported such "objext of attraction" long distances, Davies concluede that the bone relic was obrained "from a Miocene tertiary deposit either in the Troad" or perhaps from further afield.

Schliemann's discovery that ancient Trojans collected an unusual petrified bone was eclipsed by his spectacular discoveries of gold jewelry and other precious Bronze Age artifacts. But for us, the material evidence of fossil gathering in Bronze Age Troy adds a new dimension to Pausanias's story of the enemy seer captured by the Greeks during the Trojan War. 

The Trojan seer predicted that the Greeks' fossil relic of their hero Pelops would prove to have magical power. Schliemann's find suggests that the concept of numinous fossil relics was indeed familiar to the Trojans of that era. More than a century after Schliemann shipped the fossil vertebra to the British Musuem's Fossil Department for identification, David Reese suggested to me that the Trojan relic might still be stored there. Sure enough, curator Andrew Currant confirmed that the bone was in London, available for further study.

Examination of the fossil might reveal the origin and species, allowing us to know whether it came from the vicinity of Troy, where huge Miocene fossils excited interest in antiquity, or from farther away, perhaps, recovered from a bone bed near the Black Sea or Ionian coast, an Aegean island, or even from the Ororntes Valley in Syria during Troy's earliest contacts with those places.

ARE THE SCYHTIANS THE FIRST FOSSILE HUNTER ?

In 2000, Adrienne Mayor, a historian at Stanford University, published a ground-breaking book The First Fossile Hunters, which makes the link between fossils of extinct animals (such as dinosaurs) and mythical animals (such as the griffin). More specifically, she states that Scythian nomads, who were mining gold in the Central Asian area in the first millenium BC told stories about the griffin, a fierce, eagle beaked, lion sized animal that wondered around in their mines, guarding the gold.

She states that these Scythian miners must have found skeletons of the Protoceratops dinosaur , and that these descriptions were known to Greek traders shortly before 675 BC (the Regolini-Galassi tomb was build around 675-650 BC). In the foreword of the second edition (2010) of this book, she also notes that other similar dinosaurs have been excavated in the Central Asian region such as the Turanoceratops (published in 2009) and the Sinoceratops (published in 2010).  

When comparing the reconstructions of these animals with the Scythian, Greek and Etruscan depictions of griffins, we come to very interesting conclusions.


from, The First Fossil Hunters: Adrienne Mayor

ARİMASPİ'YE SALDIRAN GRİFON

"Herodot Skifler arasında arimaspi adında insanların olduğunu söyler ve bu sözün manasını "tek gözlü insanlar" diye tercüme eder, etimolojisini şöyle verir: 

Skiflerde arima - "bir" ve spu "göz" manasını verir (IV. 27). 

Malum olduğu gibi, tek gözlü insanlar tabiatta yoktur. Onlar iki gözü beraber dururmuşçasına kısık gözlü olmalılar. Bu şekilde, asimaspi Türkçe iki kısımdan oluşur: 

Arım "yarım" ve sepi "göz", "kısık göz" karşılaştır: cipi küz ~ sipiküz)."

Ya da; demircilikte çalışanlar maske kullandıkları için gözleri tekgöz gibi görünür....

Pazırık Kurganından Keçe/Eyer

NOT: 

Schliemann daha önce bulmamış mıydı? 

Hatta British Müzesi'nin Fosil bölümüne gönderilmişti..... 

Memleket "Fosil" kaynıyor...

Doğru düzgün bir müzemiz bile yok !

The Scythians/Saka  = the Huns  = the Turks