Gladyatörler

Pliny gibi antik çağ tarihçilerin not ettiği gibi, lakapları “Arpa Yiyenler” yani “Hordearii” olarak anılan Gladyatörler….

[Latince; Hordeum-Ordeum = Arpa]

EFES GLADYATÖR MEZARLIĞINDAN

Ortadaki kalkanını kaybetmiş bir Secutor, Retiarus ile karşı karşıya...

Efes’teki Toplu Gladyatör Mezarları (MS.2.yy)

Fotoğraf:Viyana Tıp Üniversitesi

Avusturya Arkeoloji Enstitüsü’nün 1991-1995 arasında, Efes Stadyumu'nun arkasındaki "Damianus Stoası", yani Kutsal Yol’da yaptığı kazılarla ortaya çıkardığı 120 gladyatör mezarı, iki bakımdan önemli: Birincisi, bilimin onayını almış, bilinen ilk toplu gladyatör mezarı konumuna gelmesi; İkincisi ise, Roma dünyasının bu efsanevi dövüşçülerinin yaşam ve ölüm biçimleriyle ilgili önemli ipuçlarını vermiş olmasıdır.

Viyana Tıp Üniversitesi’nden patolog Prof.Karl Grossschmidt ve Prof.Fabian Kanz önderliğindeki 5 senelik araştırmada, Romalı gladyatörlerin sanılanın aksine hemen hemen hiç et tüketmediği, buğday, arpa ve yulaf gibi tahıl ve bakliyat ürünlerinin yanında, sebze ve kuru meyve ile beslendikleri ortaya çıktı. Gladyatörler et yemedikleri için, enerji ihtiyaçlarını sirke ve bitki külleri karışımından oluşan ve dönemin 'enerji içecekleri’ sayılan içeceklerle karşıladıkları düşünülüyor.

Araştırmada yaşları 20 ile 30 arasında değişen 67 birey belirlenmiş. Çoğu iyileşmiş yaralara ait izler taşıyor, demek ki bireyler iyi bir tıbbi bakımdan geçmiş. Bir tanesinde cerrahi amputasyon (kol veya bacak kesilmesi ) geçirdiğine dair izler bile var. Kemiklerde çoklu yara izlerinin bulunmayışı, kalabalık dövüşlerden çok, kuralları iyi belirlenmiş ikili dövüşlere katıldıklarını gösteriyor. Ancak ölümcül yaralara ait izler de vardır.

Kafatasları üzerinde bulunan üç uçlu mızrak (trident) darbeleri için araştırmacıların açıklamaları şu şekilde: "Bunlar kesinlikle gündelik yaşamda karşılaşılabilecek türden kazalarla alınan darbe izlerine benzemiyor. Ancak baş yaralanmalarının hepsi bu türden değil. Bazı kafatasları, olasılıkla ağır çekiç darbelerinden kaynaklı dikdörtgenimsi delikler içeriyor; ki bu da, arkeolog ve tarihçilerce kabul edilmiş “son vuruş” görüşünü desteklemektedir. Kazılarla bulunan silahlar dışında, yaranın bizzat kendisi de efsane olarak kabul edilen silah çeşitleri için kanıt olmuştur."

Yeterince ustalık veya cesaret gösteremeyen gladyatör, kurallara göre "iugula" çığlığı atabilirdi, yani "bir erkek/yiğit gibi” ölmek istediğini belirtebilirdi. Bu talep, görevli biri tarafından, dört noktalı iz bırakan bir çekiç ile “son vuruş” olarak yerine getiriliyordu. Bu görevli Etrüsk döneminde Charun (Karun), Roma döneminde Hermes olarak giyinirdi. Charun/Karun Yeraltı dünyasında yaşayan ve elinde bir çekiç tutan ruhlardan sorumlu iblisdir, yeraltı efendisi Aita (Ayta) ile karıştırılmamalıdır. Charun da ölümden sonra ruhlara rehberlik eder, tıpkı Hermes’in ruhlara rehberlik etmesi gibi….

Charun’un önünde Ajax Troyalı bir esiri öldürürken.

Etrüsk – MÖ. 4.yy-3.yy

Esir olmalarına rağmen toplumda askerlerden sonra gelen en prestijli kişiler Gladyatörlerdi. Latincede “Kılıç Adam” anlamına gelen Gladyatör dövüşleri Etrüsk kökenlidir. Ayrıca gladyatör oyunları da dahil her türlü yarışların düzenlendiği Roma'daki Circus Maximus’da Etrüskler tarafından inşa edilmiştir.

Romalılar profesyonel gladyatör oyunlarının prototipini, MÖ.4.-3.yy'da savaştıkları Sabinlerden olduğu söylenen Samnites kabilesinden görüp aldığı söylenir. Mağlup olan Samniteslerin ekipmanları da arenada kullanılmıştır; ayrıntılı bir miğfer, metal ve bantlarla takviye edilmiş geniş deri kemer, büyük dikdörtgen bir kalkan ve bir kılıç, yani "boğaz böler/bölen" anlamına gelen Gladius (Gulan dividere, divides the throat-Isidore Seville XVIII.6). Diğer gladyatör sınıfı da mağlup olan kabilelerin adını almıştır; Galli (Galyalılar) ve Thraeces (Trakyalılar) gibi. Samnites kabilesi Etrüsklerin yerleştiği Campania bölgesinde yaşıyordu. Bu bölgeye yerleşen diğer bir kabile ise Kimmerler'di (Campania'da Cimmerium kenti. Prof.Çingiz Garaşarlı.Truvalılar ve Etrüskler Türk İdiler-sy.94). İtalya'nın Capua şehrinde bir  Gladyatör Müzesi vardır. Campania bölgesindeki Capua şehirini de MÖ.800'lerde Etrüskler kurmuştur. MÖ.5.yy'da Samnites'in saldırılarından sonra Romalıların eline geçmiştir. (Capua was founded by the Etruscans around 800 BC)

Prof.Meijer kitabında "Damascuslu (Şam-MÖ.1.yy) Nicolaus: "Romalılar oyunları Etrüsklerden kopya etmiştir" örneğini vermiş olmasına rağmen Etrüsk kökenine karşı çıkar ve İtalya'ya MÖ.8.yy'da gelen Hellen kolonilerinden kaynaklandığını ileri sürer. Sebebini de Etrüsklerde Gladyatörlere ait hiçbir resim veya heykelin bulunmadığına bağlar. Oysa Hellenlerde gladyatör oyunları yoktur, ki onlara da Romalılardan geçer. Etrüskler, Troya Savaşı'ndan sonra MÖ.1200 yıllarında İtalya'ya göçtüklerinde cenaze merasimi olarak atalarının anısına, henüz vahşileşmemiş olan bu oyunları düzenlemişlerdir.

Etrüsklerde ölülerin ruhlarını yatıştırmak için asillere ait mezarlarda "kan kurbanı sunumu" olmasına rağmen, Munera denilen gladyatör oyunlarında kan kurbanı zorunluluğu yoktur. Munera'nın asıl anlamı sorumluluk, yükümlülük almaktır. Sorumlu kişi/aile bu tip oyunları düzenler ve özellikle finanse ederdi. Cumhuriyet döneminde, Muneraları (gladyatör oyunları) düzenleyen ailelerin prestiji artar, aile adına ün ve zenginlik katardı.

Roma'ya ilk kez MÖ.264 de Junius Brutus'un oğulları tanıştırmıştır. Babalarını onura etmek için 3 çiftten oluşan bir gladyatör oyunu düzenlemişlerdir. Gladyatör dövüşleri resmi olarak MÖ.1.yy ila MS.5.yy arasında yapılmıştır.

Bir cenaze töreni olarak başlamış olsa da, zamanla dini karakterinden sıyrılıp, siyasi ve milli gösterilerin vazgeçilmez bir halk eğlencesine dönüşmüştür. Hatta bu "eğlencelere" gladyatörler yetiştiren okullar (ludus) kurulur. Efes'teki en ünlü gladyatör okulu ise Vedius Ailesi'nin Şirince yolu üzerinde kurduğu okuldur, dövüşler ise Stadyum’da yapılır.

EFES Stadyum ve Vedius Hamam/Gymnasium Kompleksi

Helenistik dönemde yalnızca güneyinde oturma basamakları varken, İmparator Neron (M.S. 54–68) döneminde anıtsal yapı özel bağışlarla genişletilmiştir. Doğusunda galdyatörler ve hayvanlar için ayrılmış bölümü vardı. Yaklaşık 50 × 40 m. büyüklüğündeki arenası gladyatör dövüşlerine ayrılmıştır. 135 × 85 m. büyüklüğündeki Vedius Gymnasionu, çoğunluk Ephesos tipi gymnasion yapılarında olduğu gibi bir hamam-gymnasion yapılar bütünüdür. Efesli Publis Vedius Antoninus ve eşi Flavia Papiane tarafından bağışlanan yapı M.S. 147 ve 149 yılları arasında hizmete açılmış ve M.S. 5. yüzyılın başında bir değişiklik geçirdikten sonra aynı yüzyılın sonuna kadar kullanılmaya devam etmiştir. Aynı aile MS.2.yy’da Odeon “Kent Meclis” binasını da yaptırmıştır.

Roma döneminde 4 önemli okul/ludus var:
Ludus Magnus: Domitian tarafından kurulur (81-96)
Ludus Gallicus: Domitian tarafından kurulur (81-96)
Ludus Dacius: Domitian tarafından başlanmış, Trajan döneminde bitirilmiş okul.
Ludus Matutinus: Sadece Venatores ve Bestiarii yetiştiren ve hayvanlar dövüştüren okul.

Yılda iki kez yapılan gladyatör oyunları 10-12 gün sürerdi. Spartaküs İsyanları’ndan sonra (MÖ.73) senato bu dövüşlerin Roma içinde yapılmasına karşı çıksa da, Jül Sezar 20 yıl önce ölmüş olan babasının onuruna MÖ.65’te gümüş zırhlarla 320 çift gladyatör oyunları düzenlemiştir.

Sekiz yıl sonra (MÖ.46) da Sezar’ın kızı Julia doğumda ölünce tekrar bir “oyun” düzenlenir. Bu sefer hayvanlar da oyunlara katılır ve ilk kez bir zürafa Roma sokaklarında yürür. Bu dövüşte kendilerine tahsis edilen ödeme yapılmayınca, protestolar başlar ve Sezar’ın kendi askerleri de dahil olmak üzere bir çok kişi katledilir. MS.98-117 yılları arasında hüküm sürmüş Trajanus da tek bir oyun haftasında 10bin gladyatör dövüştürdüğü bilinir. (Pliny, Plutarch)

Bu vahşet dolu "oyunlarda" savaş esirleri, köleler ve mahkumlar, her silah, her duruş şekli için ayrı bir eğitim alır. Üç kez ayakta kalan gladyatör usta sınıfına geçer, beş kez ayakta kalan ise özgürlüğüne kavuşur. Kalanlar ise eğitmen olabilir. Gladyatör dövüşlerine karşı olanlar da vardır ve çeşitli şekillerde protesto etmişlerdir.

Efes Gladyatör mezarlarında ‘özgür-eğitmen’ gladyatörlerden birine ait olduğu sanılan iskeletin neredeyse tamamı bulunmuştur. Gladyatörün kafatasında iyileşmiş ve ölümcül olmayan yaralara ait izler görülür. Prof.Kanz’a göre büyük bir olasılıkla doğal nedenlerden 50 yaşında ölmüştür. Öğrencileri tarafından mezar anıt taşı dikilen Euxenius olabileceği de belirtiliyor.

Öğrencileri tarafından mezar anıt taşı dikilen Euxenius - EFES

Terminolojide:

Tiro – Yeni başlayan, acemi.

Magistri – Daha önce eğitilmiş ve arenada dövüşmüş gladyatör.

Lanista – Eğitim sürecini takip eden yönetici.

Doctores – Farklı stil mücadele uzmanları.

Rudis – Eğitimde gladyatörlerin kullandığı ahşap kılıç.

Teçhizatlarına göre bazı Gladyatör sınıfları:

EQUES: Küçük yuvarlak kalkan, mızrak ya da kılıç. Kılıç kolunda "manica" denilen metal ya da deriden zırh. Önce at üstünde mızrakla, sonra kılıçla, hep birbirleriyle çarpışmışlardır.

PROVOCATOR: Büyük dikdörtgen kalkan, miğfer, kısa kılıç.

MURMİLLO: Galya savaşından sonra adlandırılan gladyatör sınıfı. Büyük dikdörtgen kalkan, siperli miğfer, kısa kılıç. Silah kolunda deri veya metalden koruma, metal süsleriyle deriden kalın kemer.

SECUTOR: "Scutum" denilen büyük dikdörtgen kalkan, miğfer, kısa kılıç. Sol bacağında "ocrea" denilen metal ya da deriden zırh, sağ kolunda "manica" denilen metal ya da deriden zırh.

THRAEX: Trakya usulu silahlı, kare veya yuvarlak küçük kalkan, "sica" denilen ucu kıvrık bıcak, miğfer.

SCİSSOR: Miğfer, kılıç, ucunda ay şeklinde keskin bıcağı olan kolluk (bu yüzden gladyatör "makas" olarak adlandırılır)

RETİARİUS: Mızrak (trident), ağ (retiarius, Ağ-Adam/Savaşçı demek) ve hançer (pugio), miğfer kullanmaz.

HOPLOMACHUS: Hellen usulu silahlandırılmış (Hoplite) (Hoplomachus-silahlandırılmış savaşçı). Sağ kolunda deri kayışlarla tutturulmuş bronz veya demirden koruyucu "manica". Bacaklarında ağır zırhlar ve bronz miğfer. Kılıç ya da mızrak.

ESSEDARİUS: Muhtemelen Jül Sezar tarafından Britanya'dan getirilen gladyatörler. MS.1.yüzyıldan sonra arena savaşçıları olarak görülür. Arabadan dövüşürler.

Efes Teras Evleri-2'den Gladyatör Grafitisi 

Solda: Kalkanı ve miğferi ile Secutor

Sağda: Mızrağı ve ağı ile bir Retiarius

Kalkan kullanan gruplar kılıç boyutlarına ve kullanım şekillerine göre değişirdi. Çiftlerin oluşturulmasında kesin, net ve değiştirilemez kurallar vardı. Equites, Provocatores ve Essedari sadece kendi sınıfından bir rakiple dövüşebilen sınıflardı. Bunun sebebi, bazı ekipmanların diğer ekipmanlardan üstün olması ve gladyatörlerin bu silahlarla eğitim almamasından kaynaklanırdı. Murmillo olan, Thraex ya da Hoplomachus sınıfından olanlarla, Retiarius ise Secutor ya da nadiren Scissor'a karşı dövüşürdü.

Bunun yanında sayıları çok az da olsa kadın gladyatörler vardı. Bodrum’da bulunan bir anıt taşında iki Gladiatrices’in dövüştüğünü görüyoruz; Amazon ve Achillea. Kadın köleler ya erkek meslektaşlarının yanında dövüşür, ya da Domitianus’un şahsi eğlencelerinden sayılan cüce gladyatörlerle karşı karşıya getirilirdi.

İki kadın Gladyatör (Gladiatrices) Amazon ve Achillia

MS.1.-2.yy - Halicarnassus / Bodrum

 (İlyada'dan, Achilles (Aşil) ile Amazon Penthesilea sahnesi mi canlandırıyorlar?!)

British Müzesi

MÖ.22’de Augustus'un “kadınların profesyonel gladyatörlüğünü engelleme” adlı kanunu senato tarafından kabul edilmez. Ancak MS.200’de Septemus Severus tarafından yasaklanabilmiştir. Böylece 200 yıl boyunca dövüştürülen Gladiatricesler de tarihe karışır. Gladyatör oyunları, İstanbul’da Theodosius tarafından MS.325’te, Roma’da ise Honorius tarafından MS.404’te tamamen kaldırılır. Bize de kanla yoğrulmuş acı hatıraları kalır.....


SB.

EFES - MS.2.-3.yy

Zaferlerini simgeleyen çelenklerle

Selçuk Efes Müzesi

Not: 
*"Efes Gladyatörleri" 2002'de Selçuk Müzesi'nde sergilendikten sonra Avusturya'ya gönderilmiştir.
* belgesel:Gladiator Graveyard Discovered in the Ancient City of Ephesus

Damianus Stoası 

Gladyatör Mezarlarının bulunduğu yer.

Selçuk Efes Müzesi "Gladyatör" sergisinden

EFES - MS.2.-3.yy

EFES - MS.2.-3.yy

Mücadeleyi kazandığını gösteren hurma dalı ile bir Secutor

EFES - MS.2.3.yy

"Son Vuruş"u yapan "Dis Pater" ile bir Gladyatör

EFES GLADYATÖR MEZARLARINDAN

MS.2.-3.YY

SELÇUK EFES MÜZESİ

EFES – MS.3.yy - Pergamon Müzesi/Berlin

Solda Asteropaios, bir Murmillo gladyatörü. Trakyalı gladyatör Drakon’a saldırırken. 

Her ikisi de kalkanlarını kaybetmiş.

EFES - MS.3.yy

Provocator Mezar Taşı

Göğüs zırhı taşıyan tek gladyatör, ağır teçhizatlı ve kumlu arenada dövüşmesini kolaylaştıran çıplak ayaklar.

Aslan ile Gladyatör - Roma Dönemi MS.1.-2.yy

Artemis Tapınağı - Efes / British Müzesi

Özel eğitimli canavar savaşçısı (venator) gladyatör ile aslan arasındaki mücadele. Görünüşe göre yazıtta mücadele aşamaları kaydedilmiş. 

"İlk (dövüş) - İkinci - Üçüncü ve Dördüncü. Gömülmek için götürüldü."

EFES - MS.2.-3.yy / Selçuk Efes Müzesi

EFES - MS.2.-3.yy

Secutor ile Retiarius - HİERAPOLİS 

Scissores Kalydon Odysseus'a karşı - HİERAPOLİS

Kibyra - Burdur

Gladyatörler

İzmir Arkeoloji Müzesi.

Gladyatör Retiarius

İzmir Arkeoloji Müzesi.

Gladyatörler Eridanos ve Stephanos

Milet Müzesi

Gladyatör - Milet

İzmir Arkeoloji Müzesi

Gladyatör ve vahşi hayvanlar - Milet

İzmir Arkeoloji Müzesi

Gladyatör - Milet

İzmir Arkeoloji Müzesi

Retiarius ile Secutor - Milet

İzmir Arkeoloji Müzesi

Apleros'un mezar taşı ve kazandığı 15 zafer

İzmir Arkeoloji Müzesi

Gladyatörler ve vahşi hayvanlar

Nysa - Sultanhisar / Aydın

Aydın Arkeoloji Müzesi

Gladyatörler - MS.2.-3.yy

Kibyra Necropolisi / Gölhisar

Burdur Müzesi

Gladyatörler - Priene - MS.1.yy

Neues Museum, Berlin

Gladyatörler - Sidas Kale

SAİTTAİ - SİDAS ANTİK KENTİ

Demirci ilçesinin güneyinde, İcikler Köyü sınırları içinde ve köye yaklaşık 5 km mesafede bulunmaktadır. Henüz kazı yapılmamış olmakla birlikte toprak üstünde bulunan birçok mimari parça ile belirgin bir halde olup,önemli bir kent olduğu ve Roma döneminde imar gördüğü anlaşılmaktadır.

Gladyatörler ve vahşi hayvanlar

Apri Antik Kenti-Kermeyan Köyü-Malkara/Tekirdağ 

İstanbul Arkeoloji Müzesi

Gladyatör Retiarius - MS.2.yy Tralles (Aydın)

İstanbul Arkeoloji Müzesi

Trakyalı Gladyatöre ait Mezartaşı - Roma dönemi MS.2.yy

Antalya Müzesi

Güreş Yarışması! - Mezopotamya - MÖ.2600 

(Irak'ın kayıp hazinesi)

_________________

Kaynaklar:
-Head injuries of Roman gladiators by Prof.Fabian Kanz:
-The Gladiators: History's Most Deadly Sport by Prof.F.Meijer
-Gladiator Gatorade
-The Gladiator Diet
-Gladiators Played by the Rules, Skulls Suggest
-The Roman Gladiator
-Gladiators-wiki
"The first traces of Etruscan civilisation in Italy date from about 1200 BC." 
-Yerli basın
-Damascuslu Nikolaos- tarihçi, filozof-MÖ.1.yy, İmparator Augustus'un Yaşamı : 
-fotolar  / fotolar 

Traianus Sütunu - MS.2.yy

Traian's Column - 2nd c AD - National Geographic

zoom in:

Colossal statue of a Dacian Roman 2nd century , with pants and scythian cap, 

typical Scythian/Saka/Part/ Massagetae Clothes.

...to offer a few observations with regard to those less distant inhabitants of Asia, who under the name of Medes, Assyrians, Persians, Partians, Amazons, Phrygians, Lycians and Syrians, though a rece totally distinct from the Greeks, had with these European neighbours some intercourse; and whose representations not unfrequently recur in their paintings and sculpture.

Of the male attire of the different nations inhabiting the region now called Asia Minor, the prevailing features seem to have been a vest with long tight sleeves reaching down to the wrists; and long pantaloons descending to the ancles, nay often hanging over the instep and losing themselves within side the shoes or sandals.

These pantaloons even clothe those masculine ladies the Amazons, whenever they are represented on some warlike expedition ; though at other times, when at home and engaged in peaceful pursuits, they appear in petticoats like other females. 

Sometimes these pantaloons were made of the skins of animals ; at others of rich and fine tissues embroidered or painted in sprigs, spots, stripes, cheques, zig-zags, lozenges, or other ornaments. 

Sometimes they fit tight, at others they hang loose and fall in large wrinkles over the shoes. The vest, always of the same stuff and design with the pantaloons, seems like our modern waistcoats, to have opened in front; and to have been closed by means of claps or buttons placed at considerable distances from each other.

Over this vest was most frequently worn a wide sleeveless tunic of a different texture and pattern; clasped on the shoulders, confined by a girdle round the waist, and when long, gathered up a second time, by means of another ligature lower down; and of this tunic the skirts reached to about the middle of the thigh.

To this thus far light and airy dress, aged and dignified persons still added a mantle or peplum, different from that of the Greeks, in being edged found with a regular and distinct fringe, not interwoven with the body of the stuff, but purposely tacked on; and which studied enrichment never observable in Grecian dresses, is in fact represented by eschylus as a characteristic peculiarity of the peplum of the barbarians, or Asiatic nations.

The Partians, and other more inland sovereigns of Asia, are sometimes though seldom represented on their coins bareheaded; with their long hair and bushy beards most finically dressed and curled. Often they wear a cylindrical cap, rather wider at the top than at the bottom, called mitra by the Greeks, sometimes encircled by a diadem, and at others loaded with different emblematic ornaments; the shape of which cap is to this day preserved in that of the Armenian priests.

The Medes and Persians seem more generally to have worn the cidaris, or conical cap, sometimes terminating in a sharp point; at others truncated, and mostly loaded with ornaments. The prevailing male head-dress of the Asiatics bordering on the Euxine and the Archipelago appears to have been that which is generally known by the name of the Phrygian bonnet, and of which the characteristic features are its point or top bent down forward , and its long flaps descending on the shoulders.

Sometimes this covering seems to have been a mere cap of the most soft and pliant stuff, unable to support itself upright, and hanging down in large wrinkles; at others it appears to have formed a helmet of the most hard and inflexible substance-of leather or even of metal-standing quite stiff and smotth and enriched with embossed ornaments.

In many of these helmets the flaps descending on the shoulders are four in number and probably were cut out of the legs of the animals, whose hide or skin formed the body of the cap. In most of the lighter caps we only discern one single pair of flaps, which are often tucked up, and confined by a string round the crown.

In the figures of Amazons we often see the beak of the helmet terminate in the bill of a griffin and its spine or back rise in the jagged crest of that fabulous animal; under which shape this covering may be considered as a sort of trophy, worn in consequence of the defeat and formed out of the very spoil of some griffin, with whom the Amazons are represented as constantly at war.

Minerva herself sometimes appears in a Phrygian helmet of this species, probably when represented as worshipped at Troy ; and Roma likewise wears it on many Latin coins; in oreder, no doubt, to indicate the kindred which the Romans claimed with the Trojans.

This Phrygian bonnet seems to have been retained by many of the officers of the Byzantine emperors; and to have been in its turn again borrowed from these by several of the dignitaries of the Turkish empire; nay to have travelled, during the intercourse of the Venetians with the Greeks, as far westward as Venice itself, where the Doge continued to wear it, to the last day of his power.

The Asiatics often wore half-boots laced before with four long depending flaps, shaped like those of their bonnets; and like those probably formed out of the legs of the animals, whose skins were converted into these buskins. Frequently eastern personages appear in shoes or slippers; and seldom if ever, in mere sandals, leaving the toes bare, like those worn by the Greeks.

In war the Asiatics seem never like the Greeks, to have worn either breast plates or greaves, but frequently a coat or jacket with sleeves, entirely of mail. A flap of mail frequently descended from under the helmet, to protect the neck and shoulders.

The chief defensive weapon of the Asiatics was the pelta or small shield in the form of a crescent; sometimes with and sometimes without its curved side divided by a point into twin concavities. The peculiar offensive weapons of the inhabitants of Asia were the bipennis, or double battle-axe, the club, and the bow and arrow, generally carried in two different partitions of the same case or quiver.

The Dacians, though inhabitants of the European shores of the Euxine, but near neighbours to, and probably of the same origin with the Asiatic nations here mentioned, seem to have deviated little from them in their costume. They wore their shoes or soles fastened with long strings, wound several times round the ancle; and their pantaloons very wide. 

On the Trajan column not only many of the Dacian soldiers themselves, but even many of their horses, appear entirely enveloped in a coat of mail, or covering of small scales, tightly fitting the limbs. Their helmets are conical, and end in a sharp spike.

Many of the Asiatic nations were celebrated fro their constant use and skilful management of horses; and are often represented as fighting on horseback against Greeks on foot.

Costume of the Ancients vol I 
by Thomas HOPE

WOLF-HEAD STANDARDS

Photo:

Coin:Dacia with draco on antoninianus of Trajan Decius, AD 250-251

* That's a Wolf-Head -SB.

Ancient Turkish "wolf head" standard found in Northern Kazakhstan (7-8 centuries).The original standard is in the Hermitage museum in St. Petersburg, Russia. 

*Dacia people in Europe;

The Greeks referred to them as the Getae, comes from Massagetae / Getae... 

Turkish Queen Tomris/Tomrys was a queen who reigned over the Massagetae, a Turkish people of Central Asia (Azerbaijan ), at approximately 530 BC. she "defeated and killed" the Persian emperor Cyrus the Great during his invasion and attempted conquest of her country. She built Tomi city in today's Romania.

Ancient Tomi - A city on the western shore of the Euxine (Black Sea) famous for being the place of Ovid's banishment. Ovid regarded Tomis as utterly remote from civilization (i.e. from Rome). Now the oldest city of Romania......by Jordanes (after Cassiodorus), who ascribes the foundation of the city to a Getae queen (The origin and deeds of the Goths): "After achieving this victory (against Cyrus the Great) and winning so much booty from her enemies, Queen Tomyris crossed over into that part of Moesia which is now called Lesser Scythia - a name borrowed from Great Scythia -, and built on the Moesian shore of the Black Sea the city of Tomi, named after herself." 

Pliny the Elder, in his Naturalis Historia (Natural History), ca. 77–79 AD: "... though various races have occupied the adjacent shores; at one spot the Getae, by the Romans called Daci...".

* "Ister or Danubius, were called Hyperborei, Sauromatae and Arimaspi"

Strabo (1st c AD) :"Abar-Noi", that is Avar/Abar.

Abaris le Scythe ou l'Abaris Hyperboréen = Abaris der Hyperboreer = AVAR TURKS. Hyperborean Arimaspi = Arimaspi Scythians = TURKS

Buryatya Türkleri

"Kurt Ağzı" Sancaklı Savaşçı - Selçuklu 13.yy, Lahitten detay

Daçya (Dacia) eski bir coğrafik isimdir. Daçyalıların yaşadıkları toprakları kapsar. Balkanlarda Kuzeyde Karpat dağları, Güneyde Tuna nehri, Batıda Tisa nehri, Doğuda ise Dinyester nehri ile sınırlıydı. bugünkü Romanya, Moldavya ve Ukrayna'nın bir bölümüne denk gelir. Traklara mensup olarak kabul edilir, Traklar da Türk kavmi olarak. Daçyalıların kültürü İskit Türklere tıpatıp benzer.

"Daçya, Grekçede Dakia, Türkçede dağlık ülke anlamına gelen regio Dacorum, Kral Decebal'ın (Decebale) trajik ölümü sırasında (MS.106), Türk Jasyge'ler ile sınırdaştı. Bu Desebal adı, dört yüz yıl sonra II.Justinus tarafından gönderilen elçi Zemargue-Zemark tarafından ziyaret edilen, Türklerin büyük hanı Disabul'u hatırlatıyor. İmparator Trayan, Daçya'da Roma kolonileri kurduğundan, Daçlar veya Daghis (Daglar-Dağlılar) bu sefer iyice teslim oldular; aynı kaderi paylşamaya zorlayan Alanlar, Kadlar, Getler ve Gotlar'ın istilalarının yarattığı terör nedeniyle, galiplerine daha da fazla bağlandılar. Bununla beraber, Daçya'da kolonilerin kurulmasından yüz altmış sene sonra, Gotlarla Trakya'da yapılan savaş sonrasında, kararsız kalan imparator Aurelien (270-275), Daçya'yı Gotlara bırakmak zorunda kaldı. Bölgede yaşayanları Moesia'ya taşıdı. Burası bu nedenle Aurelien'in Daçyası adını aldı. O günden itibaren, Tuna yeniden impartorluğun sınırı oldu. Böylece Romalılaşmış Daglar Gotlarla birlikte Hıristiyanlığı benimsemiş olarak, Tuna'nın karşı kıyısında kaldılar ve Osmanlıların gelişine kadar aralarında oluşan yeni milletin yasalarına uydular...Daçların kendileri de bu Türkçe adı, Mountagnis-Dağlılar olarak tercüme ediyorlar....Yiğit Daçlar Gotların soyundan olsalardı Gotları fetihlerinde yalnız bırakırlardı; Roma kökenli olsalardı, birbiri ardına gelen Barbar göçlerine katlanacaklarına, I.Konstantin, Konstans, Julien, Teodos veya Jüstinien dönemlerinde Roma'ya bağlanırlardı."

(Frank'lardan türeyen Fransa adını ele alırsak, Dakia, Trakia, Turkia isimleri temel alındığında, Dakların Deutsch (alman) olamıyacağı görülüyor) M.C.Paşa - Eski ve Modern Türkler 



O dönem, İskit-Hun-Avar-Türklerinin de o bölgelerde yaşadığını hatırlayalım.

Trajan Sütunu'nda Dacia (Daçyalılar)'a ait  "Kurt"

Roman Draco / link

Massagetler

Tomris ve Alp Er Tunga

Avar Abaris

Dağlı İskitler Arimaspiler

(Dağlı İskitler sonraki Taş-Oğuzlar'dır

MUTLU YILLAR!

HAPPY NEW YEAR!